ี่เพื่อเรียกร้องค่ารักษา และเงินชดเชยอีกเหรอ”“นังเด็กนี่ กล้าพูดเรื่องกฎหมายกับฉัน หลิวแหยอีกเหรอ!” หลิวแหยที่นั่งอยู่บนรถเข็น ด่าออกมาเสียงดัง “กล้ามาทำให้หลิวแหยโกรธฉันจะจัดการกับเธอ แล้วเอาไปขายให้กับผับ คอยดูเถอะ!”“นาย!” เมื่อฉินหลิงได้ฟังคำพูดบ้าๆ ของเขา เธอก็มองหน้าเขาเธอเห็นตาของเขาฉายประกายชั่วร้าย ทำให้ร่างของเธอสั่น“หลิวโป้ ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของนาย อย่ามาทำตัวกร่างที่นี่!” ซูเฟยขมวดคิ้ว “จริงๆ แล้ว นายต้องการอะไรกันแน่!”“ฉันบอกไปแล้วว่าฉันต้องการค่ารักษา ถ้าเธอให้ฉัน ฉันก็จะไป!”หลิวแหยดูดบุหรี่ จากนั้นก็พูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอ ซูเฟยเป็นใคร อย่าว่าแต่ลูกสาวตระกูลซูเลย จะบอกให้ ต่อให้พ่อของเธอ ซูเซียงปิงมา ฉันก็ไม่กลัว เรื่องพวกนั้นไม่ต้องไปเอ่ยถึง….ฉันเป็นคนถือเหตุผล เรามาพูดความจริงกัน ไม่ต้องกลัว….”“หลิวแหย เป็นคนมีเหตุผลจริงๆ” ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ เลียเขา“ไอ้นี่!” หลิวแหยตบหน้าเขา “ฉันรู้ ไม่ต้องให้แกมาเตือน! แม่งเอ๊ยแกคิดว่าแกเทียบกับฉัน หลิวแหยได้เหรอ”“ผมผิดไปแล้ว หลิวแหยยกโทษให้ด้วย!” ลูกน้องคนนั้นเอามือกุมหน้า พร้อมกับส่ายหัวพูดซ˺าๆ“ฮึ่ม! ไสหัวไป!” หลิวแหยด่าออกมา ลูกน้องคนนั้น หนีไปแอบอยู่อีกด้าน“เอาล่ะ งั้นเรามาพูดความจริงกัน ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย!” หลิวแหยพูดเสียงดัง “ฉันถูกเธอทำร้าย ฉันต้องการค่ารักษา มันเป็นเรื่องสมควร! จะบอกให้คุณหนูซู ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้เงิน ฉัน หล
