ิวแหยจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน!”หลังจากพูดจบ เขาก็โบกมือให้เหล่าลูกน้องลงมือแผ่นป้ายถูกดึงออกมา บนแผ่นป้ายเขียนตัวหนังสือสีแดงเลือดขนาดใหญ่“โรงเรียนกวงหยวนไร้เหตุผล ยามทำร้ายคนหลบหนี!”“เศษสวะทำร้ายคน ความเป็นธรรมอยู่ที่ไหน!”“หลิวแหยหลั่งน˺าตาเป็นสายเลือด ต้องการความเป็นธรรม!”แผ่นป้ายหลายแผ่นนี้ ทำให้ซูเฟยถึงกับหัวหมุน“เห็นหรือยัง!” หลิวแหยหัวเราะ “ฉันไม่ได้มาสร้างปัญหา ฉันไม่ได้ทุบประตูโรงเรียนเธอ ฉันแค่ต้องการความเป็นธรรม! ถ้าเธอไม่เอาเงินออกมา ฉันจะให้ลูกน้องเขียนอักษรเลือดไว้ที่ทางเข้าโรงเรียนของเธอ!”“ผู้อำนวยการซู คุณ คุณให้เขาเถอะ!” กระบองไฟฟ้าหวังเห็นแผ่นป้ายก็กลัวจนร่างที่เต็มไปด้วยไขมันสั่น “คนพวกนี้ เป็นพวกไร้เหตุผล…ถ้าพวกเขาทำให้เรื่องมันใหญ่ขึ้น จะทำยังไง”“ล้านห้ามากเกินไป ฉันไม่สามารถให้นายได้” ซูเฟยกัดฟัน แล้วพูดอย่างเย็นชา“ไม่ให้งั้นเหรอ ดี” หลิวเย่เทียนเลียปาก สายตาทอดยาวอยู่ที่ขาอ่อนของซูเฟย “เธอมาเป็นเพื่อนฉัน หลิวแหยครั้งหนึ่ง เงินล้านห้านี้ถือว่าหายกันเป็นไง?”“นาย!” ฉินหลิงและพวกยามต่างพากันเดือดดาล ผู้อำนวยการซูคนนี้ ปกติก็ดีกับลูกน้องอยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่าฝั่งตรงข้ามหยามเกียรติ ไม่เพียงแต่ซูเฟยที่โกรธ พวกเขาก็โกรธเหมือนกัน“แม่งเอ๊ย ไสหัวไป!” ยามหลายคนถือกระบอง พร้อมทั้งตะโกนเสียงดัง“ดี ดีมาก เธอทำร้ายฉัน และลูกน้องจนบาดเจ็บไปหลายคน เราแค่มาเก็บค่ารักษา แต่เธอกลับไร
