้เหตุผล!” หลิวแหยพูดอย่างตื่นเต้น“หยุด!” ซูเฟยยกมือขึ้น พูดกับเหล่ายามเธอหันหน้าไป จ้องไปที่หลิวโป้อย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “หลิวโป้นายรู้ว่าฉินเฉาไม่อยู่ที่นี่ เพราะงั้นจึงมาหาเรื่องฉัน ซูเฟย สินะ?”“ถุย!” หลิวแหยถ่มน˺าลายลงพื้น “ฉินเฉาเป็นตัวอะไร จะบอกให้ถ้าวันนี้มันอยู่ที่นี่ บิดาจะเก็บดอกเบี้ยที่มันทำกับขาของบิดา จะทำให้มันต้องนั่งรถเข็นไปทั้งชีวิตเลยคอยดู!”“โอ้??” เมื่อหลิวแหยพูดคำนี้ออกมา ที่ด้านข้างพลันมีน˺าเสียงเย็นชาลอยมาตามลม“หลิวแหย ไม่เจอกันหลายวัน ไม่คิดว่าแกจะกล้าขนาดนี้”คนที่หันไปมอง ต่างแสดงปฏิกิริยาหลากหลายซูเฟยเอามือปิดปาก เหมือนจะทั้งตกใจและมีความสุขแต่จางหลี่กลับตื่นเต้นอย่างมาก เหมือนกับว่าแม่ทัพได้กลับมาแล้วเมื่อมองไปทางหลิวแหยอีกครั้ง เขาถึงกับทรุด ตกลงมาจากรถเข็น“ฉิน ฉินเฉา?”ชายคนนั้นอยู่ในชุดโค้ตยาวสีดำ นั่งอยู่บนรั้ว ปากกำลังคาบบุหรี่ถ้าไม่ใช่ฉินเฉาแล้วจะเป็นใคร?ที่ด้านข้างของเขา ยืนไว้ด้วยหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ที่รูปร่างดี เซ็กซี่สุดๆ เสียดายก็แต่บนหน้าของเธอสวมหน้ากาก ทำให้ไม่อาจเห็นใบหน้าของเธอได้“หลิวแหย ฉันอยู่นี่แล้ว มาสิ ฉันอยากจะรู้เหมือนกัน ว่านายจะทำยังไงกับขาของฉัน”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็เหยียดขาออกไป พร้อมกับกระดิกอีกสองครั้งหลิวแหยที่ถูกลูกน้องพยุงขึ้นนั่งบนรถเข็นตัวสั่นเทา บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มฝืนๆ พูดกับฉินเฉาอย่างเอาใจ“ฉินเฉา เมื่อกี้นี้ผมแค่ล
