้อเล่น”หลังจากพูดจบ เขาก็แอบส่งซิกให้เหล่าลูกน้องรีบเก็บแผ่นป้าย“นี่ไม่ใช่อะไรเลย ผมก็แค่ไม่เจอคุณหลายวัน ก็เลยคิดถึงจึงมาหาคุณที่นี่ นี่เป็นเพียงวิธีที่จะทำให้ได้พบฉินเฉาเท่านั้นเอง”“โอ้?” มุมปากของฉินเฉาหยักยิ้ม “ให้ฉันกอดต้อนรับหน่อยมั้ย?”“มะ ไม่ต้อง…” หลิวแหยหน้าซีดขาว “คะ แค่ได้เห็นฉินเฉา ผมก็พอใจแล้ว”“อย่างงั้นเหรอ?” ยิ้มบนมุมปากของฉินเฉากลับเป็นเหมือนเดิมจากนั้นเขาก็ตะโกนออกมา พร้อมกับกระโดดลงจากรั้วโรงเรียนสูง 2เมตร ลงมาตรงหน้าหลิวแหยอย่างช้าๆ“หลิวโป้ แกไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงได้กล้ามาสร้างปัญหาที่ที่ของฉัน ฉินเฉา!”“ฉินเฉา…ผะ ผมบริสุทธิ์ ผมไม่กล้าจริงๆ”ถ้าไม่ใช่ว่าขาทั้งสองข้างของหลิวแหยใส่เฝือกอยู่ เขาคงคุกเข่าร้องขอความเมตตาแล้ว คำที่เขาพูด ท่าทางราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนกับคนเมื่อกี้“ผม ผมถูกบังคับมา อ๊า!”“ฉันรู้ว่านายไม่กล้า” ฉินเฉาหัวเราะเยาะ ทันใดนั้นพลันตะโกนเสียงดัง “บอกมา ใครเป็นคนสั่งแกมา!”“เอ่อ คือ….” หลิวแหยตะกุกตะกัก ไม่กล้าพูดออกมา ฉินเฉาตรงหน้าก็น่ากลัว แต่คนที่อยู่เบื้องหลังกลับอำมหิตกว่า“เฉินสีใช้ให้มาใช่มั้ย” ฉินเฉามองทะลุความคิดของเขา แล้วหัวเราะออกมา “ดีมาก เฉินสี ฉันไม่ไปยุ่งกับแก แต่แกกลับมายุ่งกับฉันซ˺าแล้วซ˺าอีก ดี ดีมาก….”“ฉิน ฉินเฉา นี่ไม่ใช่ผมพูดนะ ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” หลิวแหยเหงื่อแตกพลั่ก เมื่อเห็นจิตสังหารของฉินเฉา เขาก็นึกไปถึงวันนั้น ว
