ันที่เขาเสียขาไป ทำให้ทนไม่ไหว เหงื่ออาบร่าง หวาดกลัว แล้วพูดอย่างหวั่นๆ ว่า“ฉินเฉา ผม ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมเถอะนะ!”หลิวแหยคนนี้เป็นคนประเภทปรับตัวตามสถานการณ์ฉินเฉามองเขาด้วยหางตา จากนั้นพูดออกมาว่า“ไสหัวไป!”ราวกับได้รับอภัยโทษ หลิวแหยรีบนำลูกน้องไปทันที คนพวกนี้พากันวิ่งหนีอย่างวุ่นวาย แถมยังไม่สนใจอะไร จนทิ้งแผ่นป้ายไว้ที่นี่มาเร็วไปเร็วจริงๆ ถ้าไม่มีแผ่นป้ายกองอยู่ตรงนี้ ที่นี่ก็ราวกับว่าคนพวกนี้ไม่เคยปรากฏตัวออกมาก่อน“ฮ่าๆ ๆ พี่ฉิน!” จางหลี่เมื่อเห็นฉากนี้ เขาถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง เดินเข้ามากอดฉินเฉา “พี่ฉิน พี่มาเร็วมาก! ถ้าพี่ไม่มาล่ะก็ พวกเราคงถูกคนพวกนี้รังแกไปแล้ว!”“เจ้าหนู!” ฉินเฉาตบบ่าเขา แล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่านายดุร้ายหรอกเหรอ นายกลัวพวกนี้หรือไง”“ไม่ดุร้าย!” จางหลี่ส่ายหัว “ผมไม่ดุร้ายแล้ว หลังจากพวกนี้กลับไป”หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ชำเลืองมองไปทางหวังเหวินคุนเพียงสายตาของฉินเฉาตกลงที่ร่างของเจ้าอ้วนนี่เขาก็รู้สึกเหมือนกับร่างเย็นเฉียบ ราวกับยืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่กำลังตก เขาสั่นสะท้าน รีบกลับไปซ่อนตัวในห้องสำนักงาน“ฉินเฉา นายกลับมาทำไม?” ซูเฟยรีบเก็บสายตาที่มีความสุข และกลับไปเป็นสาวน˺าแข็งตามเดิม แล้วพูดกับฉินเฉา “ซูจีอยู่ที่นี่ เธอยังไม่ได้ไปอเมริกา มาสิ”“ใครบอกว่าผมมาหาซูจี?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว พร้อมกับเดินมาตรงหน้าผู้อำนวยการสาว “ผมมาหาคุณไม่ได้เหรอ บอสซูของผม?”แม้ว
