งหน้า“ฉันไม่ได้แอบสักหน่อย ความคิดนายมันส่งออกมาเองต่างหาก!”โรซี่พูดเสียงดัง “แต่ว่าน่าสนใจจริงๆ นะ….”“น่าสนใจกับผี…” ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “เอาล่ะรีบบอกฉันมา ราชาผีดิบอยู่ที่ไหน”“คิกคิก…” ปีศาจสาวหัวเราะ “นายรู้อยู่แล้ว ราชาผีดิบอยู่ที่ที่มันอยู่ตอนแรกนั่นแหละ”“ที่ที่อยู่ตอนแรก?” ฉินเฉาไม่เข้าใจ “ยัยปีศาจนี่ ไปเรียนวิธีการพูดแบบนั้นมาใช้กับฉันอีก!”“เดาสิ บอกนายตรงๆ มันน่าเบื่อ” โรซี่เอามือปิดปาก ส่งจูบให้ฉินเฉา “ไม่งั้นก็ไม่สนุกสิ!”ฉินเฉารู้สึกปวดหัว มือหนึ่งกอดชีไว้ อีกมือถูจมูก“หรือจะเป็นที่บ้านเกิดของฉัน? ที่โรงพยาบาลที่ฉันเกิด?”“ไม่ใช่!” โรซี่ส่ายหัว เอามือแตะริมฝีปากตัวเอง จากนั้นก็ยื่นออกไป แตะที่หน้าฉินเฉา “เป็นที่ที่เรื่องนี้เริ่มขึ้น ถ้าไม่มีที่นั่น ก็ไม่มีนายตอนนี้”“อย่าบอกนะว่า…” ฉินเฉาใจเต้นแรง พูดคำนี้ออกจากปาก“โรงเรียนกวงหยวน!”“บิงโก! ใช่แล้ว!” โรซี่ตบมือ “จะให้รางวัลอะไรดีนะ? เอาล่ะตอนนี้ไม่ใช่เวลาเอนเตอร์เทนลูกค้า จะว่าไปแล้วนายก็ได้ของจากฉันไปมากแล้ว ถือว่านั้นเป็นรางวัลละกันนะ”“โรงเรียนกวงหยวนใหญ่จะตาย เจาะจงมาหน่อยสิ?” แม้ว่าจะกำหนดขอบเขตให้แคบลงได้แล้ว แต่ฉินเฉายังคงขมวดคิ้วอยู่“เรื่องนี้ นายคงต้องหาทางเอง….” โรซี่ยิ้มยั่ว จากนั้นก็พูดด้วยน˺าเสียงยั่วยวน “หรือไม่ นายก็ขอพรอีกข้อสิ แล้วฉันจะบอกนาย….”“เธอ!” ฉินเฉารู้สึกราวกับถูกโกง ในใจรู้สึกโกรธ
