องผู้คนก็พากันคิดไปต่างๆ นานาแต่ไม่เกี่ยวกับฉินเฉา เขาเพียงควบคุมกระบี่ บินไปทางเมืองซู่หนาน“ตอนนี้นายได้รับสมบัติระดับปฐพีแล้ว คนจากฝ่ายธรรมะจะต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ โดยเฉพาะคนจากเขาเทพยุทธ์” ชีพูดขึ้นมา“เรื่องนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ได้” ฉินเฉาพูดเสียงต˹า “ตอนนี้ ฉันอยากจะรู้เพียงว่า ราชาผีดิบอยู่ที่ไหน”แม้ว่าฉินเฉาจะหลอมรวมกับฝ่ามือพระโพธิสัตว์นี้แล้ว แต่ในใจของเขาก็ไม่ได้มีความสุขเพราะว่างานที่หลี่ไป๋ซานให้เขามายังทำไม่เสร็จ ไม่มีแก่นแท้ของราชาผีดิบ ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหาเงินได้ตามเป้า อีกไม่นานก็ครบสัญญาแล้วในตอนนี้เอง ฉินเฉาพลันรู้สึกว่าชีหมดสติไปเขามองไปรอบๆ อย่างเย็นชา“ฉินเฉา ตายซะเถอะ!” ในท้องฟ้า พลันมีลำแสงเย็นเยียบลอยมาสาวงามในชุดเขาเทพยุทธ์ ท่องกระบี่ลอยเข้ามาหาฉินเฉาทำไมเขาเทพยุทธ์ถึงไล่ตามมาล่ะ? ยิ่งกว่านั้น คนคนนี้เขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน“ตายซะเถอะ เจ้าปีศาจ!” กระบี่ของสาวงามลอยมาถึงตรงหน้าเธอก็กระโดดออก จากนั้นก็ให้กระบี่แทงเข้าใส่ฉินเฉาสายลมพัดพากลิ่นหอมของสาวงามเข้าจมูกฉินเฉา เขาขมวดคิ้วจากนั้นก็ยื่นมือออกไปจับปลายกระบี่ไว้“โรซี่ เล่นอะไรอีกเนี่ย”“โอ๊ย ทำไมนายถึงมองออกทุกครั้งเลย!” การแสดงของโรซี่ล้มเหลว ดึงกระบี่กลับคืน จากนั้นเหยียบไว้ใต้เท้า มองมาที่ฉินเฉายิ้มๆเธอก้มตัวลง ด้วยชุดจอมยุทธ์ที่หลวมไม่พอดีตัว ทำให้ยามเธอก้มเผยให้เห็นหน้าอกขาวๆ ผ่านทางคอเสื้อของเธอ“ผู้อื่นไม่
