ลจ้าว ซ้ำร้ายในเหตุวิวาทที่เขื่อนอำเภอสือเหมิน พวกเจ้ายังเหี้ยมโหดถึงขั้นสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์แห่งหมู่บ้านเหอโข่ว”
“สันดานเดรัจฉานเยี่ยงนี้ ยังกล้าหยิ่งผยองอันใดอีก มโนธรรมพวกเจ้าถูกสุนัขกินไปแล้วหรือ ในสายตาข้า… พวกเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะเกิดเป็นคน”
เฝิงซานที่ลมหายใจรวยริน ยามสดับวาจาบาดลึก โทสะพลันปะทุเดือด เพลิงแค้นรีดเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายให้มันเบิกตาถลนจ้องจ้าวหนิงเขม็ง ฝืนยืดหลังตรง กัดฟันกรอดเค่นเสียง
“ในเมื่อวันนี้ข้าตกอยู่ในเงื้อมมือเจ้า จะฆ่าจะแกงก็เชิญ ลงมือสังหารคนไปแล้ว ข้าก็ไม่คิดจะรอดชีวิตกลับไป”
“แต่หากคิดจะบีบให้ข้าเปิดปาก เพื่อริบเอาสิ่งที่ข้าแลกมาด้วยชีวิตไปจากครอบครัวข้า… ฝันไปเถอะ”
“พวกเจ้าอุปการะพวกเราก็จริง แต่นั่นเป็นเพียงฉากหน้าจอมปลอมเพื่อสร้างบารมี มั่งมีแต่ไร้เมตตา พวกคหบดีหน้าเลือดในใต้หล้าล้วนสารเลวเหมือนกันหมด ราษฎรตั้งเท่าใดต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะพวกเจ้า ยังจะหน้าหนามาทวงบุญคุณ ข้าแค้นจนอยากแล่เนื้อพวกเจ้ามากินสดๆ ด้วยซ้ำ”
เห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวเตรียมใจตายของอีกฝ่าย จ้าวหนิงคร้านจะต่อความยาวสาวความยืด เขาปรายตามองถังซิงเล็กน้อย
ถังซิงสะบัดมือ ผู้คุมคุกสองคนแ
