ถ้อยคำของเฝิงหนิวเอ้อร์คลี่คลายปริศนาในใจจ้าวหนิงจนหมดสิ้น
เด็กหนุ่มกับเฝิงซานเป็นเครือญาติห่างๆ จากหมู่บ้านเดียวกัน ชั่วชีวิตล้วนเป็นชาวนาซื่อสัตย์ก้มหน้าสู้ดิน ยามว่างซดน้ำข้าว ยามตากตรำเพาะปลูกถึงได้กินข้าวสวย ตลอดทั้งปีแทบไม่อิ่มท้อง ทว่ายังพอฝืนประทังลมหายใจ
อนิจจา ไม่ว่าจะเป็นชาวนาบนแผ่นดินจงหยวนหรือชนเผ่าเร่ร่อนบนทุ่งหญ้า ล้วนต้องฝากปากท้องไว้กับลิขิตสวรรค์ ทว่าเบื้องบนกลับเป็นนายเหนือหัวที่อำมหิตและเอาแน่เอานอนไม่ได้ ฟ้าฝนย่อมไม่มีทางตกต้องตามฤดูกาลทุกปี
ราษฎรตาดำๆ อย่างเฝิงซานและเฝิงหนิวเอ้อร์ไร้เสบียงสำรองก้นยุ้ง ชีวิตพวกเขาง่อนแง่นเปราะบาง ขอเพียงเกิดภัยธรรมชาติเล็กน้อยจนผลผลิตหดหาย หายนะก็พร้อมจะกลืนกิน
ภัยธรรมชาติเล็กน้อยไม่อาจสั่นสะเทือนถึงราชสำนัก ทางการย่อมไม่เปิดฉางหลวงบรรเทาทุกข์ ทว่าภาษีอากรขูดรีดกลับยังต้องจ่ายครบทุกอีแปะ เมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าว่าแต่ข้าวสารกรอกหม้อ แม้แต่เมล็ดพันธุ์สำหรับเพาะปลูกในฤดูถัดไปยังเหือดหาย เสบียงเก่าร่อยหรอ เสบียงใหม่ไร้วี่แวว ความอดอยากมาเยือนจนถึงขีดสุด
ไร้หนทาง พวกเขาจำต้องบากหน้ากู้ยืมเสบียงจากคหบดีมั่งคั่ง ดอกเบี้ยหน้าเลือดสูงลิ่วปานปล้นชิง ทว่าไร้ส
