เขาก็เป็นผู้ฝึกตนคนหนึ่ง ไม่สามารถเอาตัวรอดเพียงลำพังได้”“คนจากเส้นทางปีศาจ จะมีความคิดดีๆได้ยังไง!” หลวงจีนอ้วนฉุส่ายหัว จนเนื้อตัวกระเพื่อม แล้วพูดว่า “ยังไงข้าก็ไม่เชื่อ”“ศิษย์พี่ฝ่าคง พวกเราศิษย์ตถาคตไม่โกหก ท่านไม่เชื่อคำพูดของข้าเหรอ?”“ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อเจ้า แต่ไม่เชื่อเจ้าคนที่ชื่อว่าฉินเฉานั่นต่างหากบางทีเจ้าอาจจะถูกเขาหลอกก็ได้” ฝ่าคงพยักหน้า เหมือนกับเชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง “อาจารย์ ท่านพูดสิ?”“อามิตตาพุธ พูดไม่ได้ พูดไม่ได้” หลวงจีนวัยกลางคนที่กำลังนับลูกประคำอยู่ เปิดปากพูด “ถ้าอาตมาพบว่าเขาเป็นคนหลอกลวงล่ะก็อาตมาจะใช้บทสวดพระโพธิสัตว์กำจัดเขาซะ”หลังจากพูดเสร็จ หลวงจีนวัยกลางคนก็กำลังฟังหู่เย่หมิ่นบอกเส้นทางไปภูเขาจิ้งจอกหมาป่า จากนั้นก็นำเหล่าหลวงจีนจากไปเดี๋ยวฝ่ายธรรมะ เดี๋ยวเส้นทางปีศาจ เล่นหนังกันหรือไง?หู่เย่หมิ่นแอบคิดในใจ ต้องกลับบ้านไปหาเมียแล้ว จากนั้นก็ไปที่ภูเขาจิ้งจอกหมาป่า ไปดูว่าพวกนั้นเล่นอะไรกัน?เขาตัดสินใจ….เมื่อคิดถึงภูเขาจิ้งจอกหิมะ หู่เย่หมิ่นพลันรู้สึกเย็นเฉียบใช่แล้ว เขาลืมบอกหลวงจีนพวกนั้นไปว่า ตอนนี้ ภูเขาจิ้งจอกหมาป่าไม่ได้สงบเหมือนปกติ เหล่านักล่าที่ขึ้นเขาไปล่า เมื่อเร็วๆนี้ต่างยังไม่ลงมา บางทีอาจจะตายไปแล้วก็ได้ที่ตีนเขาจิ้งจอกหมาป่า มีวิญญาณร้าย ปัจจุบันก็ยังรับรู้ถึงเรื่องนี้ได้“ข้างหน้ามีที่พัก อาจารย์อา เราเข้าไปพักกันสักหน่อยเถอะ”
