ณได้มายืนตรงนี้ คุณจะพบว่า มันโดดเดี่ยวจริงๆดาราต้องรักษาระยะห่างกับคนทั่วไป ต้องลึกลับเข้าไว้แต่เฉินซินอยากจะเป็นคนธรรมดาบ้าง ดังนั้น เธอจึงให้หัวหน้าชั้นในช่วงมหาลัย นัดรวมตัวเพื่อนเก่า เธออยากจะกลับไปเหมือนเมื่อตอนนั้น ที่มีอิสระ ไม่ต้องระวังอะไรตูม! เมื่อเธอกำลังตกลงในห้วงความคิด ทันใดนั้นเธอพลันได้ยินเสียงน˺าแตกกระจาย เฉินชิงตกใจ ยื่นหน้าออกไปโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงที่ทะเลมีน˺าซัดสาดอยู่แต่ที่ดาดฟ้าเรือที่ไม่มีใครอยู่นั้น ตอนนี้พลันมีร่างของชายคนหนึ่งอยู่“เปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว ไม่ดีเลย” ชายคนนั้นพูดออกมา จากนั้นก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นเห็นเพียงกลุ่มไอน˺าสีขาวลอยออกมา จากนั้นเสื้อผ้าของชายคนนั้นก็กลายเป็นแห้งสนิท แปะติดกับร่างของเขาผมของเขาก็ไม่เปียกอีกต่อไปเขา เขาเป็นนักมายากลเหรอ?เฉินซินมองอย่างโง่งม แต่ในตอนนี้เองที่ชายคนนั้นสังเกตเห็นหญิงสาวกระโปรงขาวนี้คนคนนี้ ดูคุ้นๆ นะ? ทั้งสองฝ่ายพลันรู้สึกเหมือนกันขึ้นมา“ขอโทษด้วย ที่รบกวนคุณ” ฉินเฉาก้มหัวให้เฉินซิน จากนั้นก็ถามอย่างสุภาพว่า “คุณผู้หญิงครับ ไม่ทราบว่าเรือลำนี้จะไปที่ไหนเหรอ?”“ไม่เป็นไรค่ะ….เรือลำนี้จะไปเมืองเว่ยเหลียนค่ะ….” ในใจเฉินซินแปลกใจ ชายคนนี้กระโดดขึ้นมาจากน˺าจริงๆ เหรอ?“เยี่ยมไปเลย! ขอบคุณครับ” โชคของเขาถือว่าดี ถึงกับกระโดดขึ้นเรือกลับเมืองเว่ยเหลียนได้ ท่านย่ามันเถอะ หลังจากนี้ ถ้าไม่มีเข็มทิศเขาจะไม่บินในทะเล
