เด็ดขาดฉินเฉาหันกลับไป ขณะที่เดินเข้าไปในเรือ ผ่านการต่อสู้เมื่อเช้ามาตัวเขาได้กินแค่ไวน์มีพิษแก้วเดียวเท่านั้น ยังไม่ได้กินอะไรเลย เขาต้องไปหาของกินก่อน จากนั้นก็หาที่พักรักษาตัว“คุณคะ รอก่อน!” เฉินซินรีบตะโกนออกไปเธอตกใจตัวเอง ไม่คิดว่าตัวเองจะเอ่ยปากรั้งชายหนุ่มไว้ น่าอายจริงๆ“มีอะไรครับ หรือว่าคุณผู้หญิงมีเรื่องอะไร?” แม้จะกังวลเรื่องรักษาตัว แต่ฉินเฉาก็อายที่จะปฏิเสธคำขอของหญิงสาว“ฉันคิดว่าคุณคล้ายคนที่ฉันรู้จักมาก” เฉินซินพูด ขณะที่ใบหน้างามขึ้นสี นี่มันเหมือนว่าเธอกำลังจีบเขาอยู่เลย!ได้แต่หวังว่าผู้ชายคนนี้จะไม่เข้าใจผิด ต้องไม่เข้าใจผิด!จริงด้วย เขาเข้าใจผิดจริงๆ ด้วย เขากำลังมองมาที่เธอ ด้วยสายตาแปลกๆ“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันไม่ได้จะจีบคุณนะ….สวรรค์….”เฉินซินเอามือปิดปาก เมื่อพลั้งปากพูดออกไปเมื่อเห็นฝั่งตรงข้ามพยายามอธิบาย ฉินเฉาก็ถามขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า“คุณผู้หญิง คุณมีเรื่องอะไรจะถามผมเหรอ”“…คือ…” เฉินซินเอามือลง แล้วถามอย่างระวังว่า “คุณชื่ออะไรคะ?”“ผมชื่อฉินเฉา” ฉินเฉาเอามือสองข้างล้วงกระเป๋าแล้วพูดฉินเฉา! เฉินซินค้นชื่อนี้ในใจ มันคุ้นมาก“ใช่แล้ว เพื่อนร่วมรุ่นของฉันก็ชื่อว่าฉินเฉาเหมือนกัน” เฉินซินพูดอย่างมีความสุข เป็นไปได้มั้ยว่าจะเป็นคนเดียวกัน?แต่เมื่อมองดูดีๆ แล้ว ไม่คล้ายกันเลย เฉินซินสับสน เธอจำได้ว่าฉินเฉาเป็นเจ้าอ้วนคนหนึ่งแต่ชายตรงหน้า ดูเป็นผู้ใหญ่ แต
