ับเข้าไปในตู้โดยสาร“อีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงสถานีถัดไป?”ฉินเฉาที่ตัวเต็มไปด้วยฝุ่น ถามตัวหัวหน้าที่หน้ากลับมามีสีอีกครั้ง“อืม จากที่จำได้ ข้างหน้าอีกประมาณ 2 กิโล มีสถานีรถไฟเล็กๆอยู่” ตัวหัวหน้าทำงานกับรถไฟมาหลายปีแล้ว เขาจำทางที่วิ่งได้แทบทั้งหมดฉินเฉาพยักหน้า “แจ้งข้างหน้า ว่าเครื่องยนต์ไม่ทำงาน”ฉินเฉาไม่สนใจอาการตกใจของทุกคน เขาพูดขึ้นว่า“เรื่องของฉันหวังว่าทุกคนจะไม่พูดไป ไม่อย่างนั้นต่อให้ต้องไปถึงสุดขอบโลก ฉันก็จะไม่ปล่อยพวกคุณไป”ฉินเฉาพูดขึ้น พร้อมกับเปิดใช้งานดวงตาปีศาจทุกคนพากันตกใจ สะดุ้งโหยง พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้นี่คือข้อแตกต่างของผู้ฝึกตนและปีศาจ ผู้ฝึกตนไม่อาจเปิดเผยตัวตนต่อหน้ามนุษย์ธรรมดาได้ อะไรที่เรียกว่าเปิดเผย ก็คือการขอให้มนุษย์ธรรมดาไม่พูดไปน่ะสิแต่กับพวกปีศาจแล้ว ใช้การขู่กันตรงๆ เลยโดยเฉพาะ เมื่อสักครู่นี้ ที่ฉินเฉาฆ่าโจรร้ายไปหลายคน ทำให้ทุกคนเกิดภาพเงาของเขาประทับอยู่ในใจ“เจ้าหน้าที่อ้าย ผมหวังว่าคุณจะยกเว้นสักครั้ง ไม่พูดเรื่องของผมออกไป”ฉินเฉาพูดกับอ้ายเสี่ยวเสวี่ย “ความตายของคนพวกนี้ ถือว่าเป็นฝีมือคุณแล้วกัน ส่วนจะจัดการยังไงก็แล้วแต่คุณ”ตัวเธอนั้นรู้เรื่องเกี่ยวกับฉินเฉาดี แต่วันนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยได้พบประสบการณ์จริงกับตัวแล้ว เธอขมวดคิ้ว มองไปที่ฉินเฉา ไม่พูดอะไรจริงด้วย ที่ชายคนนั้นบอกไม่ผิดจริงๆฉินเฉา เอ๊ย ฉินเฉา นายคิดว่านายยังจะเป็นคนธรรมดาได้อีก
