ตอนนี้เองเขาเห็นข้อมือของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยสั่นสองครั้ง เธอมองไปด้านข้างเบาๆจากนั้นสายตาพลันฉายประกายตื่นเต้นขึ้น“เริ่มได้!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดเสียงต˹า ในใจฉินเฉารู้สึกผ่อนคลายทันที“ตาย!” เขาตะโกนเสียงดัง ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแต่ในตอนนี้เอง ฮวงหู่พลันสังเกตเห็นบางอย่าง เขาก้มหัวลงกับพื้นขณะเดียวกัน ฉินเฉาก็ยิงปืนใส่หลังเก้าอี้ที่เขานั่ง“แกทำอะไร!” ฮวงหู่ตะโกนเสียงดัง ดึงปืนของเขาออกมา“อยากจะเป็นฮีโร่? บิดาจะช่วยแกเอง!”หลังจากพูดเสร็จ เหล่าผู้ร้ายก็ลั่นไกปืนปัง! กระสุนสิบนัดแรกยิงใส่ร่างฉินเฉา อ้ายเสี่ยวเสวี่ยและอันชิงร้องออกมาด้วยความตกใจแต่จากนั้น ทุกคนพลันค้างอยู่ในท่าตกใจ กระสุนที่ยิงใส่ร่างฉินเฉากลับกระเด้งออก แล้วตกลงพื้นฉินเฉาไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ มุมปากของเขาแขวนรอยยิ้มแสยะ ยิงกระสุนออกไปหลายนัดติดต่อกัน จัดการล้มคนร้ายเหล่านี้สำหรับพวกเขาคงช่วยไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ระเบิดทำงาน มีแต่ต้องทำให้พวกเขาเป็นพยานที่ไม่มีชีวิตเท่านั้นฉะนั้น ฉินเฉาจึงไม่ปรานี มีสองคนที่ร้องขอความเมตตาเมื่อกี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นสองคนที่ตะโกนว่า ลูกพี่ฮวงหู่อันชิงและอ้ายเสี่ยวเสวี่ยพากันนิ่ง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้ร่างฉินเฉาใส่อะไรไว้ ทำไมเขาถึงไม่กลัวลูกกระสุน! ยิ่งกว่านั้น เขาไปฝึกมาเหรอ ทำไมถึงยิงแม่นนัก! เหล่าคนร้ายตั้งหลายคน ต่างพากันถูกยิงเข้าที่กลางหน้าผากกันทุกคน พากันนอนตายบนพื้น“แกเป็นเอ
