ริงๆ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยที่น่าตายนั่น ทำไมถึงไม่เลิกส่งสัญญาณสักที อ๊ากกก!“จริงเหรอ พี่หู่ พี่ พี่จะพาผมไปหาอาหาร และ เครื่องดื่มดีๆ จริงๆเหรอ?” ฉินเฉาเริ่มพูด เพื่อหาทางถ่วงเวลา“ถ้าผมฆ่าชายคนนี้ ไม่ใช่ว่าคุณจะให้ผมฆ่าคนอื่นอีกหรอกนะใช่มั้ย”“น้องชาย เวลานี้แล้ว นายยังกังวลอะไรอีก” ฮวงหู่หัวเราะ “ฉันฮวงหู่ พูดคำไหนคำนั้น! นายถามพี่น้องในกลุ่มได้ มีครั้งไหนที่ฉันไม่ทำตามคำพูดบ้าง!”“พะ พี่ใหญ่!” ฉินเฉาเหมือนตื่นเต้น มือที่ถือปืนสั่นไม่หยุด “ผะผมกลัวนิดหน่อย”“กลัวอะไร!” ทันใดนั้นหน้าของฮวงหู่ก็จมลง น˺าเสียงเย็นชา“ลูกน้องของฉัน ฮวงหู่ต้องไม่ใช่คนขี้ขลาด! ถ้าแกไม่ยิง คนที่จะตายคือแก!”หลังจากพูดเสร็จ ลูกน้องของฮวงหู่ทั้งหลาย ก็เล็งปืนมาที่ฉินเฉาเมื่อเห็นกระบอกปืนชี้มาที่ตัวเอง ร่างของฉินเฉาก็สั่นอย่างเห็นได้ชัดฮวงหู่แสยะยิ้มซ˺าๆ มองดูฉินเฉาและผู้คน ด้วยสายตาชั่วร้ายลูกน้องฮวงหู่รู้ดี พี่หู่ขยับเมื่อไหร่เป็นฆ่า เจ้าหนูที่เรียกว่าฉินเฉาคนนี้ทำให้พี่หู่โมโหแล้ว ยังคิดที่จะเป็นลูกน้องพี่หู่อีก ตลกไปแล้ว?ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ต่างเป็นโจรที่มีชื่อเสียงทั้งนั้น!“พะ พี่ใหญ่ อย่าเร่งสิ” ฉินเฉาเปลี่ยนสายตาไปที่ตัวหัวหน้าที่นั่งบนพื้น จากนั้นก็กัดฟันพูดว่า “สหาย ฉันรู้ว่ามันไม่ถูก แต่ถ้านายไม่ตายฉันก็ต้องตาย”ตัวหัวหน้าคนนั้น ใบหน้าสิ้นหวังไปเรียบร้อยแล้วฉินเฉากัดฟันกึกๆ ถือปืนไว้ในมือ เหงื่อไหลออกมา แต่ใน
