กิดการขยับตัว“ฮวงหู่ขอให้ปล่อยพี่ชายของเขา จากนั้นไปส่งเขาที่ท่าเรือใหญ่พร้อมทั้งเตรียมเรือให้เขาด้วย”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยบอกเงื่อนไขของฮวงหู่กับหัวหน้าของเธอ“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย เธอตอบรับพวกเขาไปก่อน” น˺าเสียงฝั่งตรงข้างดังออกมา ทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยตัวสั่น “ยืนยันกับพวกเขา หลิวอ้ายกัวก็อยู่บนรถไฟ เขาจะช่วยเธอเอง”หลิวอ้ายกัวก็อยู่บนรถไฟ! จริงหรือหลอกกัน!หัวใจอ้ายเสี่ยวเสวี่ยเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ถ้ามีเจ้าหน้าที่ระดับตำนานคนนี้อยู่ พวกชุดเขียวในตู้อื่น ก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว!“เจ้าหน้าที่อ้าย ส่งมือถือนั่นให้ผมได้มั้ย?”ฮวงหู่เห็นทุกอย่าง แบมือไปหาอ้ายเสี่ยวเสวี่ยเมื่อเป็นอย่างนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็สูญเสียวิธีการติดต่อกับหลิวอ้ายกัวฝั่งตรงข้ามเป็นฝ่ายคุมเกม ดังนั้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่มีทางเลือก จึงส่งมือถือไปให้ฮวงหู่รับมือถือมา จากนั้นก็คุยเงื่อนไขกับฝั่งตรงข้าม“อีก 20 นาที ฉันต้องได้ยินเสียงพี่ชายของฉัน” ฮวงหู่พูด จากนั้นก็วางสาย แล้วยัดมือถือใส่กระเป๋าลูกน้องของเขา“ฮวงหู่ เราให้สัญญากับนาย แต่ได้โปรดอย่างทำร้ายคนอื่นอีก”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้ขอมือถือคืน แต่พูดกับฮวงหู่“ใจเย็นไว้ ตราบเท่าที่พี่ชายฉันปลอดภัย เธอก็จะปลอดภัย” ฮวงหู่โบกมือเบาๆ จากนั้นหยิบบุหรี่ออกมา คาบไว้ในปากเขาค้นกระเป๋าดู ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วลืมเอาไฟแช็กมาในตอนนี้เอง ที่ด้านข้างก็มีมือยื่นมา พร้อมทั้งถือซิปโป้อย่างดีฮวงหู่มอง
