คนหนึ่งกลุ่มเดินเข้าไปที่ทางเข้า มองแล้วเหมือนเขื่อนแตกน˺าทะลักออกมาไม่หยุด ฉินเฉาและอันชิงก็ถูกผลักจนแทบจะไปชนเข้ากับทางเข้าโดยคนข้างหลัง“สวรรค์ บ้าอะไรอย่างนี้!” อันชิงร้องออกมาซ˺าแล้วซ˺าเล่า เมื่อยืนอยู่บนชานชาลารถไฟกลุ่มคนพวกนี้ราวกับคนบ้าจริงๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก“ไปเถอะ เราต้องขึ้นรถไฟขบวนนี้” ฉินเฉาตบไหล่อันชิงปราชากรของจีนมีเยอะมากอยู่แล้ว เรื่องพวกนี้ไม่นับว่าเป็นอะไรเพราะว่าเกลียดการผลักกันบนรถไฟ ฉะนั้น เวลาปิดเทอม ฉินเฉาจะเปลี่ยนไปนั่งรถทัวร์กลับเมืองจิงหยางแทนทั้งสองคนเดินเข้าไปในช่อง เดินกันอยู่นาน กว่าจะหาตู้ที่เขียนอยู่บนตั๋วเจอจากนั้นก็ให้พนักงานดูตั๋ว ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในรถไฟเมื่อเข้าไป ข้างในเต็มไปด้วยผู้คนบนที่นั่ง บนพื้น แทบจะมีแต่หัวของคนฉินเฉาดึงอันชิง เดินไปหาที่นั่งอย่างยากลำบากนิดหน่อย“ฉินเฉา บนที่ของเรา มีคนอื่นนั่งอยู่”อันชิงเห็นว่าที่นั่งของพวกเธอ มีคนท่าทางคล้ายนักเลงอยู่ ชายคนนั้นใส่เสื้อโค้ตสีดำนอนขดอยู่บนที่นั่งนั้น ครอบครองที่นั่งทั้งสองที่ไปเมื่อเจ้าของที่ยังไม่มา คนอื่นนั่งพักไม่ใช่เรื่องแปลกฉินเฉาก็ไม่สนใจ เขาเดินเข้าไป พูดกับชายชุดดำคนนั้น“ขอโทษครับ นี่ที่ของเรา”คิดว่าชายคนนี้จะยืนขึ้น แต่ใครจะรู้ สหายคนนี้เพียงเหล่ตามองแต่ก้นเหมือนถูกตอกตะปูไว้ ไม่ยอมลุก“ขอโทษด้วย ช่วยออกไปได้มั้ย นี่ที่ของเรา” ฉินเฉาขมวดคิ้วนิดหน่อย“บิดาขาไม่ดี
