หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปเตรียมตัว แล้วจากนั้นมาเจอกันที่สถานีรถไฟ“คนเยอะจัง” อันชิงยังคงใส่เสื้อโค้ตสีขาว กางเกงสีดำ ที่หลังยังสะพายกระเป๋าสีขาวดำไว้ข้างหลังเธอเห็นในสถานีรถไฟอัดแน่นไปด้วยผู้คน หลังจากเดินผ่านฝูงคนมาอย่างต่อเนื่อง ก็อดไม่ได้จึงพูดออกมา“ยังมีเยอะกว่านี้อีก” ฉินเฉาไม่ได้นำอะไรมา เขามีเพียงเสื้อโค้ตยาวสีดำ พร้อมกับสองมือที่ว่างเปล่าเพียงเท่านั้นอันชิงรู้สึกแปลกใจจึงถามขึ้นมา“ฉินเฉา คุณไม่เอาอะไรไปเหรอ?”“เดี๋ยวค่อยไปซื้อที่นั่นเอาก็ได้” ฉินเฉาโบกมือ แหวนเก็บของที่นิ้วกลางของเขาส่องแสงออกมา อันชิงนั้น เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่จะไม่รู้ถึงความลึกลับของมัน มีสิ่งนี้ ฉินเฉาไม่จำเป็นต้องพกอะไร เพราะว่าของที่ต้องการอยู่ข้างในนั้นหมดแล้ว“สิ้นเปลืองมาก” อันชิงส่ายหัว แล้วพูด “ของที่ต้องใช้อย่างพวกโฟมล้างหน้า แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ฉันเตรียมไว้สองชุด”ขณะที่พูด อันชิงก็ตบกระเป๋าที่สะพายไว้กลางหลัง“ฉันเอามาเผื่อคุณ” ในฐานะผู้ชาย จะปล่อยให้ผู้หญิงถือของได้ยังไง ฉินเฉาจึงยื่นมือออกไป เพื่อรับกระเป๋าที่อันชิงสะพายไว้บนหลัง“ไม่เป็นไร ฉันทำเอง” อันชิงโบกมือ “ข้างในมีของใช้ผู้หญิง ให้ฉันถือเองดีกว่า”เมื่ออันชิงพูดอย่างนั้น ฉินเฉาก็ไม่เซ้าซี้ เขามองไปที่ตารางเวลา
เวลาบนตั๋วตีไว้ตอน 19:10 นาที ปัจจุบัน 18:30 นาที
“ไปกันเถอะ อันชิง จำไว้นะ ต้องเกาะผมไว้”หลังจากพูดเสร็จ ฉ
