ไม่น่าดู ทำไมเธอถึงพูดว่า คุณหลี่หรอกเหรอเนี่ย หลงเบลล์คนนี้ ในสายตาของเธอมีแต่ฉินเฉาหรือยังไงกัน ถึงได้ไม่รู้ตัว ว่าเขาก็อยู่ที่นี่ด้วย“ผมมาซื้อรถน่ะ ไม่คิดเลยว่า จะได้มาเจอคุณหนูหลงที่นี่”ทั้งสองคนพูดคุยเหมือนคนไม่สนิท หลี่เชียงพูดกับหลงเบลล์อย่างสุภาพอย่างมาก“อย่างงั้นเหรอ” หลงเบลล์เห็นสาวงามที่นั่งอยู่ในรถกำลังพองขนอยู่ แต่เมื่อเห็นชุดขนสัตว์ของหลี่เชียง เธอจึงยิ้มแล้วพูดว่า “ชุดที่นายใส่ ดูเห่ยชะมัด”“…” หลี่เชียงถึงกับพูดไม่ออก“ผู้จัดการหลี่ จะพูดไปแล้ว การที่มาเจอคุณที่นี่ ถือว่าเป็นโชคชะตา เราไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันเป็นไง” หลงเบลล์พูด โดยไม่สนใจหลี่เชียงที่ไม่ตอบสนองอยู่ตรงนั้น แต่เบนสายตามาทางสาวสวยมาดเย็นชาแทน“อืม ก็ดีค่ะ” เมื่อฝั่งตรงข้ามเป็นหญิงสาว หลี่เสวี่ยก็ไม่ปฏิเสธ จึงตอบตกลงไปฉินเฉาแอบร้องในใจ เร็วไปแล้ว! นี่มัน โอ้ พระเจ้า ผู้จัดการหลี่ทำไมคุณถึงตอบตกลงโดยไม่คิดแบบนั้น คุณไม่รู้หรือไง ว่าคุณกำลังจะเดินเข้าปากหมาป่าน่ะ“เยี่ยมเลย ฉันรู้จักร้านอาหารดีๆ ใกล้ๆ นี้ ฉันขอติดรถไปด้วยแล้วกันนะ”หลงเบลล์ ขณะที่พูดก็ลากหลี่เสวี่ยเข้าไปในรถด้วย จากนั้นก็พูดกับฉินเฉา“นายขับนะ!”“ฉัน!” ฉินเฉาชี้จมูกตัวเอง ตัวเขากลับกลายเป็นคนขับรถไปซะแล้วเขานั่งในตำแหน่งคนขับอย่างช่วยไม่ได้ หลี่เสวี่ยพลันถามออกมาจากข้างหลัง“นายมีใบขับขี่ใช่มั้ย?”“อยากได้ใบขับขี่เหรอ เอ่อ” โดยที่ไม่รอให้ฉินเฉาพูด ห
