“ตกลงตอนนี้ ฉันยังไม่ตายใช่มั้ย” ฉินเฉามองโรซี่“จะว่าไปแล้ว พวกเราเหล่าปีศาจก็เป็นพวกไม่มีความรู้สึกต่อเรื่องผิดชอบชั่วดีอยู่แล้ว จริงๆ แล้ว ฉันว่านายน่ะ จริงจังเกินไปนะ”โรซี่มองบนอย่างอดไม่อยู่ แล้วพูด “ดีแล้วที่ฉันกระตุ้นนายไม่อย่างนั้น นายและยอดดวงใจของนาย คงตายอยู่ที่นี่วันนี้”“ที่เธอพูด หมายความว่าไง?” ฉินเฉาย่นคิ้ว ถามโรซี่“โง่หรือเปล่า?” โรซี่ชี้ไปที่หัวของฉินเฉาแล้วพูด “นายแข็งแกร่งขึ้น แต่ฉลาดน้อยลงหรือไง? นายคิดว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยเป็นแค่ตำรวจธรรมดาหรือไง ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นตำรวจที่อวดดีผิดธรรมดาอีก ทำไมเธอถึงยืนกรานให้นายเข้ามาช่วยเธอจัดการเรื่องนี้กัน หา?”“เธอกำลังบอกว่า…มีคนบอกเธอสินะ ใช่มั้ย?” ฉินเฉาไม่ได้โง่ดังนั้น จึงตอบรับได้เร็ว“ฮึ่ม แล้วนายคิดว่าที่คนมารวมตัวกันที่นี่เยอะขนาดนี้ เป็นเรื่องบังเอิญหรือไง?” โรซี่พูด มองอย่างเย็นชาไปที่ผู้ฝึกตนพวกนั้น “ราชาผีดิบถือกำเนิด ไม่มีใครรู้ว่าจะเป็นวันไหน หูเกอ ผีดิบสาวก็ด้วย ทำไมถึงมาที่นี่วันนี้ล่ะ?”“โรซี่พูดมาตรงๆ เถอะ” ฉินเฉาเกลียดการอ้อมค้อมเป็นที่สุดดังนั้นจึงถามขึ้น“ถ้าไม่ใช่เพราะว่า…” โรซี่ที่กำลังจะพูด พลันหนังตากระตุกจากนั้นพูดอย่างตื่นตกใจว่า “ไม่ดีแล้ว ตาแก่หน้าตายนั่นพบฉันแล้วเร็ว นายรู้คำตอบอยู่แล้ว เมื่อเวลามาถึง ขอพรกับฉัน ไม่อย่างนั้นเวลาก็ไม่เหลือแล้ว!”เมื่อน˺าเสียงของโรซี่สิ้นสุด ร่างของเธอก็ได้กลายเป็นกลุ
