เจ้าเตรียมตัวสละตัวเองแล้วงั้นสิ งั้นยอดเขาหมอกของเราให้โอกาสเจ้า! เอาสิ! ข้าจะดูว่าเจ้า รักชีวิตกลัวตายมั้ย!”“ฮึ่ม!” ซู่เหรินเฟิงเป็นคนฉลาด เขาจะไม่หาที่ตาย “ข้าไม่ได้รักชีวิต กลัวตาย แต่อยากจะเห็นยอดเขาหมอกของพวกเจ้า กับประตูของหลัวซาที่คลุมเครือนี้เล่นกัน!”“คลุมเครือกับน้องสาวเจ้าสิ!” ไป๋เจี่ยวเจียวด่าผู้คน“อสูรงูตัวน้อย กล้าหาเรื่องลูกศิษย์เขาเทพยุทธ์ของข้าเหรอ!”“ด่าเจ้าแล้วทำไม ข้าจะด่าตระกูลเจ้าด้วย! บิดาเจ้า มารดาเจ้า ไม่ใช้ยาคุมกำเนิด ถึงได้เกิดเจ้าตัวไร้สมองอย่างเจ้าออกมา!”“เกินไปแล้วนะ!” ลูกศิษย์ของเขาเทพยุทธ์เดินออกมา เมื่อเห็นผู้คนด่าพวกเขา ไป๋เจี่ยวเจียวที่ท่องเที่ยวไปทั่วเป็นเวลานาน ได้เรียนรู้วิธีด่าคนมามากมายอย่าว่าแต่ตระกูล บางทีคำด่าคงส่งผ่านไปถ้วนทั่วซู่เหรินเฟิงไม่ทนอีกต่อไป กระบี่วิเศษในมือลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกับลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่ดุร้าย“กระบี่เพลิงโหม ช่วยข้ากำจัดอสูรนี่!”ไป๋เจี่ยวเจียวมีความสุข ดี กำจัดเจ้าก่อนแล้วกันเธอที่กำลังจะชักกระบี่ มือเรียวบางก็กดข้อมือของเธอลง ทำให้เธอไม่สามารถดึงกระบี่ออกมาได้“พอได้แล้ว!” มือของฮัวเหนียงกดเข้าที่ข้อมือของไป๋เจี่ยวเจียวไว้ขณะที่อีกข้างสะบัดชายเสื้อสายลมที่แข็งแกร่งพลันพัดออกมา กระบี่เพลิงโหมถูกตรึง และจากนั้นก็ถูกส่งกลับไปอย่างไม่คาดคิด
