บัติระดับปฐพีจริงๆ?” เฉินอวี่ร้องออกมา เมื่อคิดถึงสมบัติระดับตำนานเฉินชิงรีบหันไปถลึงตาใส่หลานของเธอ“เจ้าคิดว่าในจังหวะนี้ บุคคลรุ่นเยาว์อย่างเจ้ามีสิทธิ์พูดเหรอ?”เฉินอวี่หดลิ้นของเธอกลับไปด้วยความอับอาย เมื่อมองไปที่สีหน้าและสายตาของน้าสาวเธอคำพูดของเธอทำให้ผู้คนจากสำนักอื่นพากันพูดออกมาราวกับคลื่นสาดซัด“ใช่แล้ว ถ้าเจ้ามีสมบัติ ก็ส่งมาให้พวกเรา”“ใช่แล้ว ให้พวกเราได้ดูสมบัติระดับปฐพีชิ้นนี้”“เจ้า หลวงจีนจากเขาซงซาน เราไม่ยอมให้พวกเจ้าเก็บสมบัติไว้เป็นของส่วนตัว!”“ข้าก็คิดงั้น ถ้าเจ้าครอบครองสมบัตินั่น งั้นก็รีบเอามันออกมาของนั่นเป็นของเราทุกคน”ซูจีรู้สึกปวดหัวเมื่อฟังคำตะโกนของแต่ละคนที่พากันตะโกนออกมาคนแล้วคนเล่า“พวกเจ้าสมองมีปัญหาหรือไง? ฉันก็บอกไปตั้งหลายครั้งแล้ว ว่าเราไม่มีสมบัติ แล้วพวกเจ้ายังจะเอาอะไรอีก?”“เวรเอ๊ย! ยัยเด็กนี่ด่าพวกเราอีกแล้ว?!”“เธอนั่นแหละที่มีปัญหา!”“ผู้คนจากเขาซงซานกลายเป็นพวกไม่สำรวมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!”“ใช่แล้ว ทำไมลูกศิษย์จากสำนักใหญ่ ถึงพูดโดยไม่ไตร่ตรองอย่างนั้น!”ซูจีเริ่มสั่นด้วยความโกรธกับฉากตรงหน้า“ฉันไม่มีอะไรจะพูด กับพวกโง่เง่าอย่างพวกเจ้า”คำพูดของเธอทำให้ทุกคนไฟลุกพรึบอีกครั้ง“ศิษย์น้อง เจ้าไม่ต้องไปสนใจพวกเขา” ในตอนนี้เอง หยวนเมิ่งก็ได้เดินเข้ามาและดึงแขนซูจีไว้เบาๆ แล้วพูด “คนพวกนี้เป็นพวกไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ดังนั้น พวกเขาจึงไม่รู้ว่า
