อะไรผิดอะไรถูก อย่าห่วงเลย ตราบเท่าที่อาจารย์ของข้าอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่กล้าทำร้ายเจ้าหรอก”“ขอบคุณ ศิษย์พี่!” ซูจีแสดงความรู้สึกขอบคุณให้กับหญิงสาวจากเขาอี้เม่ยนี้ “ขอบคุณ เจ้าสำนักชิงซิ่ว!”“ขอให้สวรรค์คุ้มครอง” ชิงซิ่วพยักหน้าให้เธอ เธอพอใจกับนิสัยของเด็กคนนี้จริงๆ “เรื่องนี้ต้องเบาลงอย่างแน่นอน อาตมาคนนี้รู้สึกถึงผู้คนจากเขาซงซานอยู่ไกลๆ”“พรตขี้เมา!” เมื่อทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการตะโกนใส่อีกฝ่าย โม่หยางจื่อพลันตะโกนออกมา เขามองไปที่นักพรตสกปรกที่กำลังดื่มไวน์จากขวด และถามขึ้นว่า “ท่านเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่นี่ ท่านมีความเห็นยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้?”“หือ?” จิวจงเตียนที่ถูกเขาจ้องมอง พูดขึ้นว่า “มีอะไรที่ผู้อาวุโสคนนี้จะทำได้จากการทะเลาะของพวกเจ้า?”“ไม่ใช่ว่าพวกท่านคนจากสำนักอี้เม่ย มีวิชาด้านพยากรณ์หรอกเหรอ? ท่านต้องมีวิธีหาสมบัติระดับปฐพีแน่ๆ อยู่แล้วใช่มั้ย?!” โม่หยวนจื่อพูด “ลองหาดู ถ้าคนจากเขาซงซานไม่ได้มีมันจริงๆ งั้นก็ถือว่าเป็นการกล่าวหาพวกเขาอย่างไม่มีเหตุผล”“วิชาพยากรณ์หมายถึงอะไร? มันเจ๋งนักเหรอ? ผู้อาวุโสคนนี้รู้จักแต่หมัดเมา ฮี่ๆ ๆ …” กลิ่นไวน์ลอยออกมาจากปากของเขา และเขาเริ่มแสดงกระบวนท่าอยู่บนพื้นจริงๆ“เอ่อ…อาจารย์ของข้าเมาไปเรียบร้อยแล้วตอนนี้” เมื่อมองดูสารรูปขี้เมาของจิ่วจงเตียน ชูเฟิงและพรตน้อยที่ถูกเขาพามา ก็เผชิญหน้ากับทุกคน และพูดว่า “ข้าสามารถใช้วิชาพยากรณ์ไ
