ด้ ดังนั้น ข้าจะช่วยท่านหามัน”“เจ้าหนู เจ้าคิดว่านี่เป็นเกมงั้นเหรอ?” ซุนเทียนเย่มองไปที่พรตน้อยอย่างดูถูก “เด็กอย่างเจ้าควรไปดูดนมมารดาหรืออย่างอื่น เจ้ารู้มั้ย?”“ใช่แล้ว!” น้องชายของเขา ซุนเทียนเมี่ยว รีบเสริม “สมบัติระดับปฐพี เป็นของในตำนาน ไม่มีทางที่พรตน้อยอย่างเจ้าจะมีความสามารถพอที่จะหามัน!”“ข้า ข้าเพียงอยากจะลองดู…” พรตน้อยพูดอย่างขลาดๆ เมื่อมองไปที่สองพี่น้องแม้ว่าผู้คนด้านข้างเขาจะไม่พูดอะไร พวกเขาทุกคนก็มองไปที่ชูเฟิงด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ไม่ใช่ว่าเป็นการเรียกร้องเกินไปหรอกเหรอกับการที่ให้หนุ่มน้อยอย่างเขาต้องมองหาสมบัติระดับตำนาน?”“โชคดี” มีเพียงหยวนเมิ่งที่พูดให้กำลังใจ“สหายน้อย เราต้องพึ่งเจ้าแล้ว” ซูจีก็ประสานมือและทำท่าขอบคุณไปที่เขาถ้าเธอไม่เพิ่งพูดคำว่า ‘สหายน้อย’ ออกมา ชูเฟิงจะต้องรู้สึกดีกว่านี้แน่นอน“สวรรค์และปฐพีไม่อาจผูกมัด ขอยืมกฎแห่งจักรวาล!” พรตน้อยหยิบเอาเหรียญทองแดงออกมา และโยนมันลงกับพื้น ในขณะเดียวกันเขาก็ชักกระบี่ออกจากฝักจากกลางหลังของเขา และจี้มันไปที่เหรียญทองแดงและพูดด้วยเสียงอันดังว่า “ไป!”ทันใดนั้น เหรียญทองแดงก็เริ่มพุ่งขึ้นไปในอากาศเป็นเส้นตรงก่อนที่จะเริ่มเคลื่อนที่เป็นวงกลมเหนือพื้น ไม่นานหลังจากนั้น มันก็เปลี่ยนวิถี และเจาะเข้าไปในพุ่มไม้ที่โตอยู่ด้านข้างโดยไม่ต้องไปคำนึงถึงความจริงที่ว่า พุ่มไม้นี้ไม่มีอะไร แต่ต้นไม้ที่ความมืดยามค˹าคืนได้คร
