“ขอโทษด้วย แต่ฉินเฉาไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว” ภายในป้อมยามที่หน้าประตูทางเข้าโรงเรียนกวงหยวน ชายหน้าดำพูดกับอ้ายเสี่ยวเสวี่ยด้วยน˺าเสียงอ่อนหวาน ขณะที่บิดเอวหนาๆ ของเขาไปด้วย “เขาจบกับเราไปแล้ว ดังนั้นคุณมาเสียเที่ยวแล้ว”“เขาไม่ได้ทำงานที่นี่?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเลี่ยงที่จะไม่สนใจท่าทางการพูดของยามคนนี้ และคิ้วของเธอขมวดมุ่นกับข้อมูลที่คาดไม่ถึง“งั้น คุณรู้มั้ยว่าตอนนี้เขาไปทำงานที่ไหน?”“ผมจะไปรู้ได้ยังไง?!” ชายคนนั้นพูด กลอกตาที่เคลิบเคลิ้มมาที่เธอ “ชายคนนั้นไม่รักดี เขาวิ่งหนีไปโดยที่ไม่บอกอะไร และทิ้งเราไว้ที่นี่ให้ห่วงเรื่องของเขา”“…” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยมองไปที่ยามคนนั้น และไม่รู้ว่าจะตอบสนองเขาด้วยท่าทางแบบไหนดีตาของเธอกลอกไปมา คิดว่าจะทำยังไงต่อ เธอเดินออกมาจากป้อมยาม และต่อสายมือถือของเธอ“ซูเฟย นี่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดนะ…”หลังจากต่อสายกับหัวหน้าใหญ่ของโรงเรียนกวงหยวน ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าฉินเฉาอยู่ที่ไหน “งั้นชายคนนี้ก็ไม่ได้ทำงานเป็นยามอีกแล้วและวิ่งไปทำงานเกี่ยวกับโฆษณาแทน?”“ดี แต่ไม่ใช่ปัญหา เพราะตอนนี้ฉันได้เบอร์มือถือเขาแล้ว”ขณะที่ยังสงสัยในใจ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ต่อสายถึงฉินเฉา“สวัสดี นั่นใครพูด?” น˺าเสียงเกียจคร้านของผู้ชายดังมาจากอีกฝั่งเมื่อได้ยินเสียงนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ลังเลไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือไม่ กลับเงียบอยู่เป็นนาน“เฮ้ ฉันจะวางสายนะ ถ้าคุณไม่พูด”“ไม่ อย่าวางนะ! ฉันเอง
