าก แต่เธอก็ยังฟังออกว่าเป็นผู้หญิง“เป็นตำรวจสาวที่เราพบตอนจับโจรน่ะ” ฉินเฉาอธิบายให้เธอฟัง“เธออยากพบผม เหมือนมีบางอย่างอยากจะถามเกี่ยวกับเบาะแสอะไรบางอย่าง”“เดทกับเจ้าหน้าที่ ว่างั้น?” หลี่เสวี่ยยิ้มอย่างจงใจ ขณะที่เธอรู้สึกขมฝาดในใจ “ผู้หญิงคนนั้นก็ดี เป็นคนที่เรียกได้ว่าสวยเลยล่ะ แต่เธอเป็นคนอารมณ์ร้าย มันคงจะดีกว่าถ้าเธอแก้นิสัยตรงนั้น ใช่แล้ว! นายบอกว่านายมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าเธอคือคนที่นายพูดถึง?”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!” สีหน้าของฉินเฉากลายเป็นไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ผมดูเบื่อชีวิตจนต้องเป็นแฟนของเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?! ผู้หญิงอารมณ์ร้ายแบบนั้น คงต้องเป็นโสดไปจนตาย!”“นายแน่ใจได้ยังไง?” หลี่เสวี่ยรู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูกเมื่อพบว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ใช่แฟนของเขา “ด้วยความสวยของเธอ มันต้องมีผู้ชายมากมายมาชอบเธอแน่ๆ”“ผู้จัดการ คุณต้องมีปัญหากับเรื่องมาตรฐานความงามแน่ๆ” ฉินเฉาเบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย“นายยังไม่บอกฉันเลยว่านายวิ่งไปไหนเมื่อวาน?” หลี่เสวี่ยเปลี่ยนหัวข้อเป็นเรื่องที่เธอสงสัยตั้งแต่เมื่อวาน จ้องไปที่ฉินเฉาด้วยดวงตากลมโต จ้องเขม็งโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตาแม้ว่าฉินเฉาจะเคยเผชิญหน้ากับสถานการณ์วุ่นวายมามากมายจนกระทั่งตอนนี้ แต่เมื่อถูกจ้องด้วยดวงตาคู่โตนี้ ก็ทำให้เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนตัวเองจะร้องออกมา และพร้อมจะบอกเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อว
