วกนี้ล้วนเป็นพวกใจดำอำมหิต” ปากของเขากระตุก เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ “เธอก็เหมือนกับเจ้าหน้าที่อ้าย พวกเธอต่างเป็นพวกอารมณ์ร้าย”“ฮัดเช้ย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพลันจามออกมาเสียงดัง ขณะที่นั่งอยู่บนโต๊ะในร้านสตาร์บัคส์เธอถูจมูกซึ่งกลายเป็นสีแดงน้อยๆ “หรือมีใครกำลังพูดถึงฉัน? โอ้ช่างมันเถอะ”ขณะที่กำลังพูด เธอก็นำกาแฟดำบนโต๊ะเข้ามาใกล้เธอ หลังจากนั้น เธอก็เอาขวดพริกไทยมา และเหยาะมันใส่ในกาแฟ ก่อนที่จะคนมันให้เข้ากันด้วยช้อนเหมือนกับว่าเติมพริกไทยจะไม่พอ เธอยังตักวาซาบิใส่อีกด้วยและจากนั้นก็เริ่มคนให้เป็นเนื้อเดียวกัน และไม่สามารถเรียกมันว่ากาแฟดำได้อีกต่อไปเธอยังคงรู้สึกไม่พอใจ แม้ว่าจะเติมวาซาบิเข้าไปแล้ว ความเกลียดชังที่เธอมีต่อฉินเฉา ราวกับไฟที่กำลังลุกไหม้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยวางมันดังนั้น เธอจึงเริ่มเอาขวดซอสถั่วเหลืองมาเหยาะลงไปในกาแฟเหล่าลูกค้ามองดูอ้ายเสี่ยวเสวี่ยที่กำลังปรุงกาแฟแปลกๆ แก้วนี้จากด้านข้าง ด้วยความรู้สึกมึนงงต้องขอบคุณที่มันเป็นกาแฟดำ ซึ่งมีสีดำเข้ม ทำให้ปฏิบัติการนี้ยากจะจับผิดได้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรู้สึกพอใจอย่างมาก เมื่อมองไปที่กาแฟตรงหน้าเธอเธอตบมือ และวางทุกอย่างกลับเข้าที่“ฮึ่ม! ฉินเฉา มีเพียงจุดจบที่เลวร้ายเท่านั้นที่กำลังรอนายอยู่หลังจากที่นายทำอย่างนั้นกับฉัน!”“จะเป็นไปได้มั้ยว่า ฉันจะใส่น˺ามันที่นำกลับมาใช้ใหม่เพิ่มเข้าไป!”โดยไม่รู้ว่าคนอื่นกำลังพูดถึงเขา ฉ
