่งที่มนุษย์กลัวที่สุด“โอเค เห็นด้วย!” เซี่ยจุนไม่คิดอะไรอื่นอีก ดังนั้น เขาจึงเห็นด้วยกับข้อเสนอของอ้ายเสี่ยวเสวี่ย “พา เหยาเกอ กับ หลี่หรันเห่า ไปกับเธอด้วย”“โอ๊ย ผู้กองเซี่ย ท้องของฉันจู่ๆ ก็ปวดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ!” เหยาเกอ ที่นั่งอยู่อีกด้านของห้องเมื่อได้ยินคำนี้ เธอก็เอามือกุมท้อง ยืนขึ้นและร้องออกมา “ฉัน ฉันอยากจะขอลา!”“เหยาเกอ เธอปวดท้องอีกแล้วเหรอ หือ?” เซี่ยจุนที่หมกมุ่นอยู่กับการอ่านเอกสาร และไม่ได้คิดจะไปไล่ต้อนอะไรเธอ “ก็ได้ ฉันจะให้เธอลาหนึ่งวัน กลับบ้านไปดูแลตัวเองดีๆ ซะ”“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ผู้กองเซี่ย!” เมื่อได้ยินคำตอบ หน้าของเธอก็กลับเป็นปกติ พร้อมกับใส่รองเท้าส้นสูงของเธอ“โอ๊ย ผู้กองเซี่ย ผมก็อยากจะขอลาด้วย!” เมื่อเห็นเหยาเกอหาข้ออ้างหนีสำเร็จ ตาของ หลี่หรันเห่า ก็หมุนไปมา เพื่อที่จะหาข้ออ้าง“โอ้? แม้แต่นายก็อยากจะลาด้วย?” ในที่สุดเซี่ยจุนก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งแปลกๆ เขาพุ่งความสนใจไปที่หลี่หรันเห่า มองไปที่เขายิ้มๆทุกคนก็มองไปที่เขา“เอ๋ ผมหมายถึง ผม…” ตาของหลี่หรันเห่าหมุนจี๋ ก่อนที่เขาจะร้องออกมา “ผมเป็นวันนั้นของเดือน”“แค่ก!” เพื่อนร่วมงานสาวที่กำลังกินนมถั่วเหลืองอยู่ พ่นของที่อยู่ในปากของเธอออกมาเพื่อนร่วมงานคนอื่นอีกหลายคนก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะและหัวเราะอย่างหนัก ในตอนนี้เอง หลี่หรันเห่าก็เพิ่งจะสังเกตเห็นข้ออ้างโง่ๆ ของเขา“ผู้กองเซี่ย ช่างมันเถอะค่ะ” อ้ายเสี่ย
