วเสวี่ยพูดออกมา ขณะที่มองไปที่ตำรวจชายที่เสียแผน “ฉันจะไปคนเดียว แค่ฉันคนเดียวก็พอ”พร้อมกันนั้น เธอก็หมุนตัวและเดินออกไปจากสำนักงานหน่วยอาชญากรรมเซี่ยจุนมองตามหลังของเธอ ก่อนที่จะมองกลับมาที่หลี่หรันเห่าก่อนจะถอนหายใจอย่างแรง และไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกกำลังเดินไปด้วยหัวที่เชิดสูง และหน้าอกที่ตั้งตรง อ้ายเสี่ยวเสวี่ยยิ้มอย่างเย็นชาในใจ “ฮึ่ม เรื่องเหนือธรรมชาติบ้าอะไรกัน?! เรื่องพวกนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก ฉันต้องจับตัวฆาตกรครั้งนี้ให้ได้ ฉันต้องสร้างความดีความชอบให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้มีโอกาสกลับเข้าไปในองค์กรอีกครั้ง!”“มันจืดชืดเกินไปที่ต้องมาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแบบนี้!”จิตใจของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยถูกครอบครองไปด้วยความคิดที่จะกลับไปที่องค์กร หลังจากใช้เวลามานานในการรับการฝึก จากนั้น เธอก็จะได้รับโอกาสปฏิบัติหน้าที่ในงานที่องค์กรมอบให้ ความฝันของเธอคือกลายเป็นตำนานอย่าง หลิวอ้ายกัวยิ่งกว่านั้น ถ้าเธอออกไปจากที่นี่ เธอก็ได้ออกห่างจากเจ้าฉินเฉานั่น เธออยากจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ยังไงก็ตาม ก็เหมือนกับกำลังถูกล้อเล่นโดยโชคชะตา พื้นที่นี้ดันเกิดเหตุการณ์แปลกๆ ขึ้น และต้องเป็นพื้นที่รอบๆ โรงเรียนกวงหยวนอยู่เสมอ นั่นเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เธอไม่อยากจะไปเหยียบอีกครั้งแต่ตอนนี้เธอต้องทำงานของเธอ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ไม่ได้ตั้งใจหลบหน้า “งั้น ถ้าฉันวิ่งไปหาฉินเฉาจะเกิดอะไรขึ
