ูดได้แค่ เพราะความรู้สึกของเธอ“เสวี่ย ทำไมเธอไม่เต้นล่ะ?” ในที่สุดเมื่อเขาลืมตา จางชูสงก็สังเกตว่าหลี่เสวี่ยได้หยุดเต้นไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงถามอย่างอยากรู้“หือ?” หลี่เสวี่ยตื่นขึ้นจากความฝัน และยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนรอยยิ้มนี้ไม่จริงใจ “ฉันขอโทษ ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ”“โอ้ ถ้างั้น เรากลับไปพักกันเถอะ” จางชูสงหยุดเต้นด้วยความเสียใจ และยื่นมือออกมา เพื่อนำหลี่เสวี่ยกลับไปที่นั่งของพวกเขาแต่หลี่เสวี่ยไม่สนใจมือที่ยื่นมาของเขา และกลับไปที่นั่งของเธอด้วยตัวเอง“กะ กลับกันเถอะ” หลังจากใช้แรงเต้นไปเยอะ ชิซินก็รู้สึกเหนื่อยรวมกับการเสียดสีอย่างต่อเนื่องระหว่างเธอและฉินเฉา ทำให้เธอเริ่มเหงื่อโชกแล้วโดยเฉพาะ เธอไม่อยากเห็นอลิซและเจียงเล่ย ที่อยู่ในโลกของตัวเองโดยไม่สนใจคนอื่น มันสามารถเรียกได้ว่า ไม่เห็นและไม่ได้ยิน“ตกลง” เป็นธรรมดาที่ฉินเฉาจะไม่ปฏิเสธคำขอของชิซิน ดังนั้นเขาจึงจับมือเธอ และเดินกลับที่นั่งของพวกเขายังไงก็ตาม เมื่อพวกเขาไปถึง หลี่เสวี่ยที่กำลังนั่งอยู่เงียบๆ กลับจ้องฉินเฉานี่เธอจ้องฉันเหรอ? ฉินเฉาเอามือลูบจมูก ทำไมเธอถึงทำอย่างนั้นล่ะ?แต่หลังจากนั้น ฉินเฉาก็สังเกตว่าเขาและชิซินกำลังจับมือกันอยู่เพราะบุคลิกของทั้งคู่เข้ากันได้ดี ฉินเฉาและชิซินจึงกลายเป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะ หลังจากเหตุการณ์บนโซฟาที่อีกฝั่งของลานเต้นรำ ฉะนั้น การจับมือของพวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใดชิ
