ซินก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่ได้พยายามปล่อยมือของเธอและฉินเฉาก็ไม่ปล่อยเหมือนกัน เพราะถ้าเขาทำ มันจะยิ่งทำให้สถานการณ์ดูอึดอัดมากขึ้น หรือจะพูดอีกอย่างคือ มันจะทำให้ดูเหมือนชิซินมายั่วเขา ซึ่งทำให้ดูไม่ดีฉะนั้น เขาจึงทำได้เพียงรอจนกว่าชิซินจะสังเกตว่าพวกเขายังคงจับมือกันอยู่…อลิซและเจียงเล่ยไม่ได้ตามพวกเขามา เวลาผ่านไปสักพักแล้วพวกเขาก็ยังคงเต้นกันอย่างมีความสุขอยู่บนฟลอร์เจียงเล่ยเป็นนักกีฬาและเคยเต้นมา ดังนั้น เขาจึงสามารถเต้นได้เป็นชั่วโมง โดยเฉพาะ เขาชอบหญิงสาวที่ยั่วยวนอย่างอลิซ พวกเขาคงจะเป็นคู่รักที่พรากจากกันชิซินไม่อยากจะจัดการเรื่องนี้ตอนนี้ หนึ่งคือเพื่อนเธอ และอีกหนึ่งคือแฟนของเธอ เธอจึงเพียงแค่รอจนกระทั่งพวกเขากลับมา และจัดการกับเจียงเล่ยหลังจากนั้น“เราไม่สามารถทำได้แค่ดื่มกับเต้น เราต้องกินอะไรด้วย” ชิซินลูบหน้าท้องแบนราบของเธอ “หลังจากเต้นมาสักพัก ฉันเริ่มรู้สึกหิวแล้วผู้จัดการหลี่ คุณว่าไงคะ?”“เธอไม่อยากรอเพื่อนเธอก่อนเหรอ?” หลี่เสวี่ยถาม“ไม่ค่ะ ปล่อยพวกเขาเต้นไปเถอะ ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะหิว”ชิซินโบกมือ “กินกันก่อนเถอะค่ะ ผู้จัดการหลี่ คุณชอบกินอะไรคะ?”“สำหรับฉัน อะไรก็ได้” หลี่เสวี่ยไม่ใช่พวกเลือกกิน “พวกเธอสั่งที่อยากกินเถอะ บริษัทจะเป็นคนจ่ายเอง”นี่เป็นกิจกรรมของบริษัท ดังนั้น ทุกสิ่งจึงถูกจ่ายในนามบริษัทยังไงก็ตาม มันมีขีดจำกัดอยู่ เกี่ยวกับค่าอาหารของพวกเ
