ะหายไปจากสายตาของเขา เจียงเล่ยรีบหันมา และส่งน˺าส้มให้กับหลี่เสวี่ย“ผู้จัดการหลี่ น˺าส้มครับ”อลิซที่อยู่ใกล้ๆ เหล่ตาไปมอง และพูดอย่างเหน็บแนม “เจียงเล่ยนี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมนายถึงไม่เอามันมาให้ฉันบ้างล่ะ?”“อ่า?” เจียงเล่ยตกใจไปชั่วขณะ และจากนั้นก็กลอกตาของเขา“ผู้จัดการหลี่เป็นหัวหน้า ดังนั้น ฉันจึงต้องทำให้เธอรู้สึกดีกับซินซินของเรา เธอดื่มแก้วของซินซินเป็นยังไง?”“หึ” อลิซแสยะยิ้ม ขณะเดียวกัน หลี่เสวี่ยก็ผลักแก้วน˺าส้มกลับ“ไม่เป็นไร พวกเธอดื่มเถอะ ฉันไม่หิว” เมื่อไม่มีฉินเฉาอยู่ใกล้ๆ หลี่เสวี่ยก็กลับไปเป็นท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม และน˺าเสียงของเธอยังเย็นราวกับน˺าแข็งยามหนาว แต่ท่าทางแบบนี้กลับทำให้ผู้คนอยากจะปราบเธอมากยิ่งขึ้น“ผู้จัดการหลี่ คุณชอบดูบาสเกตบอลมั้ยครับ?” เจียงเล่ยคนนี้เหมือนจะถูกใจท่าทางของผู้จัดการหลี่พิชิตไปซะแล้ว ดังนั้น เขาจึงพยายามเข้าใกล้เธอ โดยการถามคำถามบางอย่างกับเธอ“อืม บางที บางครั้งฉันก็ดู NBA” หลี่เสวี่ยนึกไปถึงวันวานในช่วงมหาลัย ในตอนนั้น เธอเป็นแฟนบาสเกตบอลตัวยงเลยผู้เล่นคนโปรดของเธอคือ โคบี้ ไบรอัน สำหรับเธอ ชายคนนี้ เป็นคนที่มหัศจรรย์จริงๆขณะเดียวกัน หยางฟ่านก็เป็นพอยท์การ์ดในทีมมหาลัยความสามารถด้านบาสเกตบอลของเขาค่อนข้างดี ทุกครั้งในคาบพละจะมีกลุ่มหญิงสาวมานั่งพร้อมกันในสนามบาส ให้กำลังใจหยางฟ่านแน่นอน หลี่เสวี่ยก็เป็นหนึ่งในนั้น ยิ่งกว่านั้น เธอ
