ห็นหลี่เสวี่ยนั่งอยู่บนพื้นข้างนอกตึก กำลังร้องไห้อยู่หัวใจฉินเฉาสัมผัสได้ เขาค่อยๆ ลงจอดข้างหลังหลี่เสวี่ยโดยไม่รู้ว่าทำไม ฉินเฉารู้สึกว่า หลี่เสวี่ยที่กำลังร้องไห้นี้งดงามมากเธอร้องไห้อย่างเสียใจ ไหล่ของเธอสั่น ราวกับกำลังหนาวอยู่“ผู้จัดการหลี่ ทำไมคุณถึงเสียใจล่ะ? คุณอยากจะยืมไหล่ของผมร้องไห้มั้ย?”หลี่เสวี่ยพลันเงยหน้าขึ้น ตาเบิกกว้าง มองไปข้างหลัง เมื่อเธอเห็นฉินเฉาที่ตัวเปื้อนฝุ่น เธอก็เอามือปิดปากด้วยความดีใจ พูดไม่ออกไปครึ่งวัน“ผู้จัดการหลี่ เป็นอะไร? เราต้องไปร้านอาหารเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นเราจะสาย”“นาย นายไม่เป็นไรนะ?” ตอนนี้ หลี่เสวี่ยเดินราวกับคนตายหลังจากมาถึงที่นี่ เธอก็นั่งลงและเริ่มร้องไห้ เธอไม่กล้ากลับไปดูที่ลิฟต์ไม่อย่างนั้น เธอคงจะพบว่าที่ลิฟต์นั้นว่างเปล่า“ผมไม่เป็นไร” จากนั้นฉินเฉาก็พูดติดตลก “หนังผมหนา และทนทานอยู่แล้ว”“เวลาอย่างนี้ยังมาล้อเล่นอีก” หลี่เสวี่ยอดโกรธขึ้นมาไม่ได้ และเธอยังจ้องมองเขาอีกหลายครั้ง จากนั้นเธอก็มองเขาอย่างสนใจ“นายบาดเจ็บมั้ย?”“ไม่นะ ผมออกจะแข็งแรง คุณก็รู้” ฉินเฉาพูด และตบหน้าอกตัวเอง เพื่อบอกว่าเขาไม่เป็นไร“แต่ ลิฟต์มันพังแล้ว และต้องซ่อม”“อืม!” หลี่เสวี่ยพยักหน้า “ครั้งนี้ต้องเป็นเงินของบริษัทที่ซ่อมมันโชคดีที่นายไม่เป็นไร ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะต้องจ่ายเงินมากกว่านี้”“ทำไมคุณเอาแต่พูดเรื่องเงิน เราไปกันเถอะ” ฉินเฉาชี้ไปที่จักรยาน เจ้าแก
