่ของเขาข้างหลังเธอ “คุณดู ผมขี่เจ้านี่ เมื่อผมเดินทางมาที่นี่”“นายไม่เป็นไรจริงๆ นะ?” หลี่เสวี่ยถามอย่างเป็นห่วง เธอกลัวว่าฉินเฉาจะบาดเจ็บจริงๆ แต่อายที่จะพูดมัน และเมื่อเขาขี่จักรยาน เขาจะไม่สามารถทนมันได้“ผมบอกว่าผมไม่เป็นไร มาเถอะ นั่งนี่ ผู้จัดการหลี่” ฉินเฉาตบเบาะหลังจักรยานของเขา และจากนั้นก็นั่งที่ของเขา “ผมจะบอกให้นะคนที่สามารถนั่งจักรยานของผมได้ มีแต่บุคคลที่ยิ่งใหญ่เท่านั้นผู้จัดการหลี่ ถือว่าคุณมีโชคนะ”“หือ มันเกี่ยวอะไรกับบุคคลยิ่งใหญ่” หลี่เสวี่ยเหล่ตาใส่เขา เมื่อรู้ว่าฉินเฉาไม่เป็นไรจริงๆ หัวใจที่เสียขวัญของเธอในที่สุดก็สงบลง เธอยกก้นของเธอขึ้น และนั่งลงบนเบาะหลัง และจากนั้นก็กอดเอวฉินเฉาโดยไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเธอกอดเอวฉินเฉา หลี่เสวี่ยพลันรู้สึกพอใจราวกับค้นพบบางสิ่งที่เธอสูญเสียมานาน“มีกระทั่ง GPS มันของจริงหรือปลอมน่ะ?” เมื่อเห็นเครื่อง GPSตรงหน้า หลี่เสวี่ยก็อดถามออกมาไม่ได้“ของจริงสิ! ถ้าไม่ใช่ของจริง ด้วยความใหญ่โตของเมืองซู่หนานแห่งนี้ ผมคงจะหลงทางไปแล้ว”ฉินเฉาหันกลับไปพูดกับหลี่เสวี่ย“จับดีๆล่ะ ผมจะไปแล้ว” ฉินเฉาพูด และเริ่มปั่นมันเหมือนกับรถไฟที่เร่งความเร็ว หลี่เสวี่ยรู้สึกว่าร่างของเธอถูกกราชากกลับหลัง โดยไม่รู้ตัว เธอพิงเข้ากับหลังของฉินเฉา กอดเขาไว้แน่นจักรยานคันนี้ คล้ายกับรถสปอร์ตคันเล็ก มันพลันกระโจนไปข้างหน้า“อ๊า!” หลี่เสวี่ยกรีดร้องออกมา เธอเห็นประกาย