ดูเหมือนเขาไม่สนใจผลงานของฉัน และคิดแต่เพียงว่าฉันสวย ต้องการให้ฉันเป็นเมียน้อยของเขา”“อะไรนะ? ไม่อยากจะเชื่อ” เมื่อได้ยินหลี่เสวี่ยเปิดโปงผู้อำนวยการบริษัท ฉินเฉาก็อดเอามือลูบจมูกไม่ได้ “ชายคนนี้ เฉินเชียง…เป็นคนแบบนี้จริงๆ”ไม่แปลกที่เขาจะรู้จักหลงเบลล์ เฉินเชียงคนนี้ก็ไม่ใช่ตัวดี“ไม่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนก็เป็นอย่างนี้หรอกเหรอ?” หลี่เสวี่ยพูดอย่างรังเกียจ และจ้องฉินเฉา “นายมันก็สัตว์จำพวกเดียวกันที่คิดแต่เรื่องท่อนล่าง เมื่อพวกนายเห็นสาวสวย พวกนายทุกคนจะหยุด พวกนายเคยสนใจความคิดของพวกเราซะที่ไหน?”“แค่กๆ คุณพูดอย่างนั้นไม่ได้…” ฉินเฉาเหมือนจะอาย เงยหน้าขึ้นและมองผ่านกระจก และจากนั้นก็ขับรถต่อ“ฮึ่ม ฉันพูดผิดเหรอ?” หลี่เสวี่ยเหมือนจะอยู่ในอารมณ์ไม่ดี “ก็เหมือนกับพ่อสามีฉัน ขนาดอายุขนาดนั้น เขาก็ยังปรารถนาในความสวยของฉัน? ไอ้หยา….”พร้อมกันนั้น หลี่เสวี่ยก็ก้มหัวลง ลูกแมวในแขนของเธอร้องออกมา อุ้งเท้าของมันแตะไปที่ใบหน้าเย็นชาของเจ้านายมันหลี่เสวี่ยหยุดพูด ดังนั้น ฉินเฉาจึงไม่แน่ใจว่าจะแนะนำต่อดีมั้ยเมื่อหลี่เสวี่ยคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงมีความสามารถ ฉันก็แค่ปล่อยให้เธอแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเธอเองฉินเฉาขับรถไปเงียบๆ และจอดลงตรงหน้าโรงแรม“ขอบคุณที่ช่วยฉันคืนนี้ เมื่อนายช่วยฉันทำสัญญาใหญ่ครั้งนี้ ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวนาย”ด้านนอกโรงแรม หลี่เสวี่ยที่มีใบหน้าเย็นชา พูดกับฉินเฉาอย่างเย็นชา “ยังไงก็ตาม ตอ
