ละฆ่าตลอดทั้งชีวิต?“นายคิดว่า….ฉันน่าสงสารใช่มั้ย….?” เงียบอยู่เป็นนาน ในที่สุดหลี่เสวี่ยก็พึมพำคำนี้ออกมา ซึ่งเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“แค่กๆ ไม่ ทำไมผู้จัดการหลี่พูดอย่างนั้นล่ะ?” ฉินเฉารีบปฏิเสธ“ผมแค่รู้สึกว่าชีวิตแบบนี้คงจะลำบากสำหรับผู้จัดการหลี่ที่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวที่ต้องดูแลพ่อสามี มันคุ้มค่าและเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”“นั่นมันโง่ นายคิดอย่างนั้นจริงๆ?” หลี่เสวี่ยจ้องฉินเฉา เหมือนจะเห็นผ่านความคิดของเขา“แต่ผมคิด….ผมคิดแบบนั้นจริงๆ” ฉินเฉาปฏิเสธอย่างตะกุกตะกัก“อย่าโกหกฉัน มันเขียนไว้บนหน้านาย” หลี่เสวี่ยพลันถอนใจ พิงกับเบาะแล้วพูด “ผู้คนมากมายในบริษัทต่างเห็นอกเห็นใจฉัน แต่ฉันไม่ต้องการให้พวกเขาเห็นใจ ดังนั้น ฉันจึงทำงานอย่างเต็มที่เพื่อเพิ่มผลสำเร็จของฉันในบริษัท”“ผมก็ได้ยินมา ผลสำเร็จของผู้จัดการหลี่เจิดจ้าดั่งดาวจรัสแสง”ฉินเฉาพยายามทำให้เธอสบายใจ“แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น…” หลี่เสวี่ยก็พูดอย่างคลุมเครือ “แม้แต่ตาแก่หยางก็ยังพูดกับฉันอย่างนั้น ลูกค้าจำนวนมากต่างเข้ามาหาฉันเพราะความสวยของฉัน ถ้าฉัน หลี่เสวี่ยมีใบหน้าที่น่าเกลียด ฉันจะยังมีผลลัพธ์แบบนี้มั้ย?”“ผู้จัดการหลี่ ความงามของคุณเป็นของขวัญจากพระเจ้ามอบให้คุณ” ฉินเฉากลอกตา “เมื่อคุณมีท่าทางดูดี มันก็นับเป็นความสามารถของคุณ มันไม่ใช่สิ่งผิด”“แต่ฉันอยากจะใช้ทักษะของฉันมากกว่า” หลี่เสวี่ยพูด “ผู้จัดการเฉินก็เป็นเหมือนกัน มัน
