สียงดัง “หลี่เสวี่ยเป็นสะใภ้ของตระกูลหยางเรา ไม่มีใครเอาเธอไปจากที่นี่ได้!”ฉินเฉาปวดหัว เจียงตงที่หยิ่งยโสนี้จะต้องคิดว่าเขาอยากจะทำอะไรบางอย่างกับหลี่เสวี่ยแน่ๆแน่นอน เจียงตงรีบมองมาที่ฉินเฉาอย่างสงสัยด้วยท่าทางอยากจะฆ่าให้ตาย บางทีเขาคงคิดว่า ฉินเฉาอยากจะเปิดโรงแรมกับหลี่เสวี่ย จึงทำให้ตาแก่นี่โกรธ“หยุดคาดเดาเลย เรื่องของเรื่องคือ…” ฉินเฉากระซิบบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้เจียงตงฟัง“เรื่องนี้เรื่องจริงเหรอ?” เจียงตงยังคงสงสัย“ไอ้เวร นายคิดว่าฉันเป็นคาสโนว่าที่ปากหวานจนทำให้หัวหน้ายอมถอดกางเกงให้ในหนึ่งวันหรือไง?”ฉินเฉาตะโกนออกมา ทำให้หลี่เสวี่ยมีท่าทางสงสัย“อืม ถ้าเป็นอย่างนี้ ก็ง่ายมาก” เจียงตงควงกระบองในมือ ยิ้มและพูดว่า “พวกนายสองคนไปซะ ทิ้งตาแก่นี่ไว้ให้ฉันเอง”“อย่า อย่าทำร้ายเขา ถึงยังไงเขาก็เป็นคนแก่” หลี่เสวี่ยใจอ่อนทนไม่ไหวจนต้องทิ้งประโยคนี้ไว้“วางใจเถอะ ผมไม่ใช่พวกผู้ร้าย….” เจียงตงพูด “ผมแค่จะช่วยคุณขวางเขา”“เอิ่ม เมื่อเป็นอย่างนี้ นายจะเอากุญแจรถให้ฉันได้หรือยัง?” ฉินเฉาพูดเจียงตงโยนกุญแจกลับหลัง“โอเค ฉันจะเอารถมาคืนนายวันพรุ่งนี้” ฉินเฉาพยักหน้าให้เจียงตง“ไปซะ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้” เจียงตงพูดอย่างใจกว้าง
