ย “คุณไม่รู้จักผมเหรอ? หรือว่าคุณลืมเรื่องที่ผมทำบนรถบัสแล้ว?”นึกถึงความสามารถของฉินเฉา หลี่เสวี่ยพลันเข้าใจ แต่เธอก็ยังกังวล โดยไม่รู้ตัว เธอไม่อยากให้ตาแก่นั่นทะเลาะกับฉินเฉาถ้าหยางฟ่านรู้เรื่องนี้ ต่อให้อยู่บนสวรรค์ เขาก็คงไม่เป็นสุข….“ไม่ อย่าให้เขาโทร…” หลี่เสวี่ยพูดในตอนนี้เอง ประตูที่ล็อกไว้พลันถูกทำลายและเปิดออกด้วยเสียงอันดังเมื่อประตูระเบิดออก มันก็โยนตาแก่หยางไปด้านข้าง ทำให้เขาตกลงบนโซฟาลูกแมวขาวที่กำลังนอนบนโซฟาพลันร้องเหมียวเสียงดังด้วยความกลัว และจากนั้นก็หลบไปด้านข้าง“ฉินเฉา นายยังไม่กลับลงไปแม้เวลาจะผ่านไปนาน นายนี่มันเดรัจฉานจริงๆ!”ข้างนอกประตู เจียงตงพร้อมด้วยท่าทางเดือดดาล ที่กำลังถือกระบองของเขาด้วยมือหนึ่ง และเท้าข้างหนึ่งของเขายังยกค้างไว้ดูเหมือนว่าท่าเตะของเขาจะเยี่ยมยอดจริงๆเมื่อเขาเห็นฉินเฉาและหลี่เสวี่ยยืนอยู่ข้างๆ ยังคงใส่เสื้อผ้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจียงตงก็ตะลึง กระบองในมือซ้ายแทบตกลงพื้น“พวกนายสองคน….ไม่ได้ทำอะไรกัน?”“ลุงเอ็งเถอะ!” ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี “ฉันบอกนายแล้วว่านี่หัวหน้าของฉัน ฉันจะไปทำเรื่องไม่เหมาะสมกับเธอได้ยังไง?”ฉินเฉาดึงมือหลี่เสวี่ย และเดินออกจากประตูไป “นายมาถูกเวลาพอดี ขอโทษที่ทำให้ลำบาก แต่เราอยากให้นายขับไปส่งอีกครั้ง”“ไปไหน?” เจียงตงมองไปที่ทั้งสองคน“แกไปไม่ได้!” ตาแก่หยางหยิบมีดทำครัวบนพื้น ยืนขึ้นและพูดเ
