ด้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน ครั้งนี้ กลับออกมาจากปากของชายแก่คนหนึ่ง ทำให้ฉินเฉาอดรู้สึกตลกไม่ได้“นายอยากจะหาพวกนักเลงที่เล่นไพ่นกกระจอกกับนายใช่มั้ย?”หลี่เสวี่ยพูดอย่างเข้าใจพ่อสามีของเธอดี “คนพวกนั้นเป็นแค่พวกต้มตุ๋น ฉันไม่รู้ว่าเงินมากแค่ไหน ที่พวกเขาโกงไปจากนาย ทำไมนายถึงยังคบกับคนพวกนั้นอีก?”เธอไม่ได้พูด ‘คุณ’ อีก ดูเหมือนว่า หลี่เหสี่ยก็หมดหวังกับตาแก่นี่แล้ว“ฮึ่ม ยัยร่านอย่างเธอจะไปรู้อะไร!” ตาแก่หยางพูด “ฉันแค่โชคไม่ดีแค่นั้น! สักวัน ฉันจะชนะเอาเงินกลับมา! เมื่อถึงตอนนั้น เธอจะเห็นตาแก่หยางคนนี้เป็นเศรษฐี”“ได้เงินมากกว่านี้” ฉินเฉาเสริมคำพูดของเขา “ไม่ใช่เงินทั้งหมดที่นายเสียไปมาจากผู้จัดการหลี่หรือไง? เพื่อที่จะดูแลนาย ตาแก่บ้าพนันผู้จัดการหลี่ถึงกับต้องขายรถของเธอ และเบียดเสียดผู้คนบนรถบัสทุกวัน นายยังต้องการอะไรอีก? ถ้านายยังมีหน้าเหลืออยู่ ก็หลีกทางซะ”พร้อมกันนั้น เขาก็เตรียมเดินออกจากประตูพร้อมหลี่เสวี่ย“หยุด!” ตาแก่หยางตัวสั่นด้วยความโกรธ เขาหยุดอยู่หน้าประตู“ไม่มีใครออกไปจากที่นี่ได้ทั้งนั้น! ไอ้พวกสารเลว แกตายแน่ เวรเอ๊ย ฉันจะหาคนมาหักกระดูกแก!”พร้อมกันนั้น ตาแก่นั้นก็ยกมือถือของเขาขึ้นมาและโทรออกไป“อย่าให้เขาโทร!” หลี่เสวี่ยรีบพูด “เพื่อนนักพนันของเขาเป็นพวกนักเลง ถ้าเขาเรียกพวกเขา มันจะต้องเป็นปัญหาแน่นอน!”“ไม่มีอะไรหรอก ปล่อยให้เขาเรียกพวกนั้นมา” ฉินเฉาพูดกับหลี่เสวี่
