ฉินเฉาก็ไม่ได้หน้าด้านตลอด หลังจากเอาเปรียบสองครั้ง เขาก็หดมือกลับ และวางไว้บนเอวหลี่เสวี่ย“อย่าเข้าใจผมผิด ถ้าผมไม่กอดไว้ คุณจะล้ม”“ฉันล้ม แล้วเกี่ยวอะไรกับนาย?” หลี่เสวี่ยมองผู้ช่วยน่ารังเกียจคนนี้อย่างโกรธแค้น อยากจะสะบัดออกจากมือของเขา แต่ก็ลังเลแม้ว่ามือนี้จะชั่วร้ายไปบ้าง แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอรู้สึกเหมือนสามีที่เสียไปแล้วกลับมา และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนรถบัสค่อยๆ เคลื่อนตัวไปสู่จุดหมายของมันรถบัสในเมืองซู่หนานไม่ค่อยปลอดภัย กลุ่มคนบนรถมักจะใช้สถานการณ์นี้เพื่อเป็นขโมยฉะนั้น พวกเขาหลายคนจะใช้เวลานี้แอบเคลื่อนไหวในตอนนี้เอง ฉินเฉารู้สึกถึงมือที่ยื่นออกมาจากด้านข้าง กำลังตัดกระเป๋าถือของหลี่เสวี่ยมือนี้ชำนาญมาก ถ้าเป็นคนอื่น พวกเขาคงไม่ต้องคอยระวัง โชคไม่ดี ที่ฉินเฉาเป็นข้อยกเว้น อย่าว่าแต่มือ แม้แต่ลูกปืนเขาก็รู้สึกถึงมันได้เขาก้มหัวลง และเห็นมือที่กำลังถือมีดพยายามตัดกระเป๋าหนังของหลี่เสวี่ย“เพื่อน…” ฉินเฉารีบขยับมือของเขาจากเอวหลี่เสวี่ย ด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า เขาจับมือมารนั่นไว้เจ้าของมือตกใจ พยายามดึงมือกลับ แต่ฉินเฉาจับมือเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ปะ ปล่อยฉัน!” ชายคนนั้นรีบตะโกน เมื่อฉินเฉามองขึ้นไป เขาพบว่าชายคนนั้นเป็นคนที่หลี่เสวี่ยกระทืบเท้าใส่เขาเมื่อสักครู่นี้“ปล่อยนาย?” ฉินเฉาเยาะเย้ย “หลังจากที่นายพยายามขโมยของจากกระเป๋าเธอน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ”เมื่อฉินเฉาพูด มัน
