ึ้นปีนั้น ฉินเฉาก็เบียดฝูงคนไปทำงานด้วยรถบัสเหมือนกัน แต่มีหลายครั้งที่เขาเกือบไปไม่ได้ รถบัสนั้นเหมือนกับอาหารกระป๋องบางครั้งฉินเฉาก็กังวลว่าถ้าประตูเปิด คงมีบางคนตกจากรถบัสฉะนั้น เมื่อหลี่เสวี่ยบอกเขาให้ไปรถบัส ฉินเฉาจึงอยากจะร้องไห้แต่ไร้น˺าตาออกมายังไงก็ตาม เธอเป็นบอสของเขา ฉะนั้น ฉินเฉาจึงใส่เสื้อโค้ตของเขา และตามก้นเธอไปหลังจากใส่เสื้อกันหนาวของเธอ รูปร่างของหลี่เสวี่ยก็ถูกซ่อนไว้ฉินเฉาอยากจะมีตาเอกซเรย์ เพื่อที่เขาจะได้มีอาหารตาโชคไม่ดีที่นี่เป็นชีวิตจริง ไม่ใช่นิยายแฟนตาซีไม่อย่างนั้น ฉินเฉาจะต้องเรียนวิชา “ฝ่ามือคลื่นราคะ” แน่นอนเมื่อไหร่ที่เขาใช้มือสัมผัสกับผู้หญิง เหล่าผู้หญิงก็จะมีอารมณ์ และทำตามที่มือนั้นต้องการเมื่อตอนนั้นมาถึง ฉันจะจับมือของผู้จัดการหลี่….หือ นับวันฉันนี่ยิ่งชั่วร้าย ฉินเฉาลูบจมูก แอบตำหนิตนเองด้วยกันกับหลี่เสวี่ย ทั้งสองคนลงลิฟต์มา และเดินไปที่ป้ายรถบัสที่ป้ายรถบัสมีคนรออยู่แล้วเยอะมาก ทุกคนรอรถบัสอย่างกังวลมันมีรถบัสหลายสายที่โคตรห่วย แต่ละครั้ง พวกเขาจำเป็นต้องรอแทบจะครึ่งชั่วโมงกว่ารถบัสจะมาถึง และรถบัสแต่ละคันจะถูกยัดจนเต็มเปี่ยมฉินเฉาถามหลี่เสวี่ย และถูกบอกว่า รถบัสที่พวกเขารอก็เป็นหนึ่งในสายที่ผ่านแต่เขาไม่สามารถโทษกลุ่มคนได้ เพราะว่า ทุกคนก็มีงาน หรือว่าสิ่งที่ต้องทำ ถ้ามีคนช้า และตกจากรถ คนนั้นจะต้องเดินกลับบ้านเองแต่หลี่เสวี่ยเหมือนจะคุ้นเค
