เห็น ทำให้พวกเขาเข้าไปใกล้ตำแหน่งประตูไม่ได้ พวกเขาจึงพากันร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็ยังคงพยายามแย่งกันนำหน้า พยายามจะยึดเอาตำแหน่งแรกมาให้ได้แต่ฉินเฉาไม่ให้โอกาสพวกเขา ด้วยเขตปราณของเขา ไม่มีใครเข้ามาใกล้ได้แม้แต่ครึ่งก้าวในที่สุดรถก็จอด หลี่เสวี่ยถอนหายใจ และพูดกับฉินเฉา“วันนี้สุดยอดเลย ฉันได้ขึ้นมาเป็นคนแรกด้วย”“ใช่ ผู้จัดการหลี่ยิ่งใหญ่ ผู้จัดการหลี่ไร้เทียมทาน” ฉินเฉารีบพูด“หยุดประจบได้แล้ว” หลี่เสวี่ยเหล่ตามองเขาด้วยท่าทางไม่พอใจเมื่อประตูรถบัสเปิดออก เธอก็เข้าไป และแตะบัตรสองครั้งฉินเฉาก็ตามเข้าไป และจากนั้นก็ถอนเขตปราณของเขา ในตอนนี้เอง ผู้คนข้างนอกก็พากันบ้าคลั่ง พวกเขาพากันโถมเข้ามาในรถบัสราวกับเขื่อนพัง ทั้งผลักทั้งดันกันขึ้นมาฉินเฉาและหลี่เสวี่ยเพิ่งจะขึ้นไปบนรถและยืนอยู่ใกล้ประตู ยังไม่ทันได้ตั้งตัว กลุ่มคนที่กำลังเข้ามาก็ผลักพวกเขาไปที่ท้ายรถทั่วทั้งรถต่างเต็มไปด้วยผู้คน ผู้คนกดทับกัน ทุกคนต่างพากันตะโกนด่า แต่คนขับเป็นคนที่ตะโกนดังที่สุด“คนข้างหน้า ขยับไปข้างหลัง เดี๋ยวนี้!”คนข้างหลังก็ด่ากลับทันที“ฮึ่ม ข้างหลังไม่มีที่แล้ว!”รถบัสถูกยัดจนเต็ม หลี่เสวี่ยและฉินเฉาก็ถูกอัดอยู่ในนั้นด้วยมือของฉินเฉาข้างหนึ่งจับราวบนหัว และอีกข้างล้วงกระเป๋า หลี่เสวี่ยถือกระเป๋าใบเล็ก มือทั้งสองข้างเอื้อมไม่ถึงราวจับบนหัว และทำได้เพียงมองไปที่ฉินเฉาอย่างกระอักกระอ่วนด้วยดวงตากลมโตของเธอท
