“ผู้อำนวยการเฉิน?” พวกเขาสองสามคนพากันตกใจ ตั้งแต่ทำงานในบริษัทนี้มานาน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นผู้อำนวยการเฉินกระตือรือร้นในการต้อนรับคนนอกใบหน้าของผู้จัดการจางกลายเป็นน่าเกลียด เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้แล้วว่าวันนี้เขาเหยียบเจอตอเข้าให้แล้ว“คุณคือ?” ฉินเฉามองไปที่ชายตรงหน้าเขา หรือว่าเขาคือเฉินเชียง?“ฉันชื่อเฉินเชียง เป็นผู้อำนวยการบริษัทนี้” เฉินเชียงพูดอย่างอบอุ่น “ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคู่หมั้นของคุณหนูหลงจริงๆ โอ้สำหรับที่นายมาบริษัทของเรา นี่ถือเป็นเกียรติสำหรับเราอย่างมากจริงๆ”อะไรนะ? คู่หมั้น? เมื่อได้ยินคำนี้ ฉินเฉาอัศจรรย์ใจ แม่มันเถอะ!เธอทำให้ฐานะฉันโคตรจะสูงเลย ทำไมเธอไม่บอกว่าเธอและเขาอยู่กินกันแล้วไปเลยล่ะ!“นี่ ผมไม่ใช่…” เมื่อฉินเฉาจะอธิบาย เฉินเชียงก็พูดสวนขึ้นมา“ฉินเฉา การพบกันวันนี้ถือว่าเป็นโชคชะตา นายคิดงั้นมั้ย? เอาอย่างนี้เป็นไง เรามาเป็นพี่น้องกัน ฉันแก่กว่า เพราะงั้น นายเรียกฉันว่าพี่ใหญ่เฉินนะ สำหรับฉันจะเรียกนายว่าน้องชาย คิดว่าไง?”“เอิ่ม ไม่มีปัญหา” ฉินเฉาไม่คัดค้าน ถึงยังไง ฝั่งตรงข้ามก็แก่กว่าเขาจริงๆ ดังนั้นการเรียกเฉินเชียงว่าพี่ใหญ่สำหรับเขาถือว่าไม่ได้เสียหายอะไร“ฮ่าๆ ดี ฉันรู้ว่านายเป็นพวกว่าง่าย น้องชาย คืนนี้ พี่ใหญ่ขอชวนนายไปเลี้ยงข้าว เพื่อต้อนรับการมาที่นี่ของน้องชาย ฮ่าๆ ๆ!”เฉินเชียงพูด พร้อมกับโอบไหล่ฉินเฉา จากนั้นก็หัวเราะ ราวกับว่าพวกเข
