าสนิทกันมาเป็นปีเหงื่อไหลอาบหัวฉินเฉา บุคลิกอย่างนี้…ถ้ามีคนบอกเขาว่าเฉินเชียงไม่ได้เป็นนักเลง ฉินเฉาก็ไม่มีทางเชื่อ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม“เอาล่ะ น้องชาย เรื่องตำแหน่งของนาย….” ตาของเฉินเชียงกวาดไปรอบๆ สักครู่ ก่อนที่ตกลงที่ร่างของผู้จัดการจาง จากนั้นเขาก็พูด“เอาอย่างนี้ ทำไมนายไม่เป็นรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลล่ะ นี่คือผู้จัดการจางชูสง พวกนายสองคนคงรู้จักกันแล้วสินะ”“หึหึ แน่นอน พวกเรารู้จักกันแล้ว” ฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม แต่เหงื่อกลับไหลออกมาจากหัวของจางชูสง เขาไม่คิดเลยว่าผู้อำนวยการเฉินจะอำนวยความสะดวกให้กับฉินเฉาขนาดนี้อลิซตกตะลึง เธอคิดว่าฉินเฉาเป็นแค่คนน่าสมเพชที่จบมาจากมหาลัยเกรด 3 แต่สุดท้าย คนอื่นกลับกลายเป็นรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลไปซะแล้วมีแค่ชิซินเท่านั้นที่ดูเหมือนไม่ประหลาดใจ แน่นอน เขาเข้ามาทำงานที่บริษัทนี้จริงๆ“พวกนายรู้จักกันแล้วสินะ งั้นก็ดี ผู้จัดการจาง นายก็มาด้วยกันกับเราคืนนี้แล้วกัน” นี่เป็นวิธีที่เฉินเชียงใช้จัดการกับลูกน้องของเขาบ่อยๆโดยการแสดงความใจกว้างและอำนาจของเขา“ผม ผมคิดว่าผมขอผ่าน…คืนนี้ ผมมีเรื่องต้องทำ มีเรื่องต้องทำ…” จางชูสงรีบปฏิเสธ“โอ้ งั้น ผู้จัดการจางจะไม่เห็นแก่หน้าของฉันสินะ” เฉินเชียงหัวเราะอย่างร่าเริง มองไปที่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลของเขา จางชูสงกลัวเขาพลันนึกถึงเกี่ยวกับปัญหาหนึ่งของผู้อำนวยการเฉิน และนั่นก็คือ ถ้ามีคนปฏิเสธคำเชิญไปดื่มของเขาล่ะก็ บอส
