หาหลงเบลล์ ที่เพิ่งจะให้เบอร์กับเขาไว้มือถือดังอยู่สองครั้ง ก่อนที่จะมีคนรับสาย“เฮ้ เราเพิ่งแยกกันเมื่อกี้นี้ นายก็คิดถึงฉันแล้วเหรอ?” น˺าเสียงหวานๆ ของหลงเบลล์จากอีกฝั่งดังมา“กับลุงเธอสิ!” ฉินเฉาพูด “หลงเบลล์ เธอจงใจล้อฉันเล่นใช่มั้ย!?เมื่อฉันมาที่บริษัทพังๆ นี่ตามที่เธอบอก พวกเขาหาว่าฉันมาก่อกวนและไม่รับฉันเข้าทำงาน”“อะไรนะ?” หลงเบลล์ตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็พูดอย่างโมโห“พวกมันกล้า! ไม่ใช่ว่าฉันบอกนายให้ไปหาเฉินเชียงหรอกเหรอ? นายได้ไปหาเขามั้ย?”“ไปหาเฉินเชียง?” ฉินเฉาเยาะเย้ย “เธอคิดว่าฉัน ฉินเฉา เป็นใคร?ทำไมพวกเขาถึงต้องปล่อยให้ใครไม่รู้อย่างฉันไปเจอบอสของพวกเขาด้วย?”“นายรออยู่นั่น ฉันจะโทรหาเฉินเชียง!”หลงเบลล์พูด และรีบวางสายฉินเฉาเงยหัวขึ้น มองไปที่ผู้จัดการจาง และอลิซที่มีสายตาเยาะเย้ย“โทรเสร็จแล้ว งั้นก็ไปได้แล้วใช่มั้ย?”ผู้จัดการจางพูด และผายมือออก“ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวก็ไปแล้ว” ฉินเฉาคิดว่าบริษัทนี้ไม่เห็นจะยิ่งใหญ่ตรงไหน มีผู้จัดการฝ่ายหาคนแบบนี้ พวกเขาจะพัฒนาอะไรได้เมื่อเขาหันหน้าเตรียมจะจากไป จากปลายระเบียง ก็มีคนผู้หนึ่งเดินออกมาชายคนนี้อายุประมาณ 40 ปี เมื่อเขาเห็นฉินเฉา ตาของเขาก็เบิกขึ้น และรีบจับมือฉินเฉา“โอ้ นายคือฉินเฉา ใช่มั้ย? เข้ามาก่อน เข้ามาก่อน!”
