่อยากจะหยอกฉินหลิง ไม่คิดว่าเลขาสาวคนนี้จะเดินเข้ามากอดเขาจริงๆ“จริงๆ แล้ว นายก็เป็นคนดีคนหนึ่ง….”ข้างหูฉินเฉา ฉินหลิงทิ้งประโยคนี้ไว้ หลังจากนั้น ฉินหลิงก็หันหลังกลับ และเดินจากไปในอ้อมแขนของเขา ยังเหลือกลิ่นหอมของฉินหลิงอย่างเจือจาง“พี่ฉิน ถ้าพี่ไป แล้วเราจะทำยังไง?” เมื่อเห็นฉินหลิงเดินจากไปจางลี่และเฉินหยินหยางก็เดินเข้ามา และถามอย่างน่าสงสาร“ผู้ชายตัวใหญ่สองคน…เอิ่ม อีกคนเป็นชายตัวใหญ่ครึ่งหนึ่ง ขอฉันพักหน่อย เมื่อฉันหางานได้แล้ว ฉันจะชวนพวกนายไปดื่มแล้วกัน”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ไม่ลังเลอีก หันหลังกลับ และออกจากโรงเรียนไป แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาก็ถอดเครื่องแบบยามออกก่อนรวมทั้งเครื่องหมายหน่วยโล่สีฟ้า วางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนร่างของเขา ยังมีโค้ตยาวที่ซูเฟยให้ไว้อยู่ฉินเฉาหันกลับไปมองโรงเรียนกวงหยวนด้วยท่าทางคิดคำนึง ถึงยังไง เขาก็ทำงานที่นี่มาระยะหนึ่ง และต้องจากมันไปอย่างช่วยไม่ได้โดยเฉพาะ เขาไม่ได้อยู่จนถึงช่วงซัมเมอร์ ช่วงที่เขาจะสามารถนั่งอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน และมองดูนักเรียนสาวที่โชว์ขาขาวยามเดินผ่านไปมาโคตรไม่ดีเลยฉินเฉาถอนหายใจ และใช้โอกาสนี้ที่ไม่มีใครสนใจ เขาเก็บกระเป๋าใส่เข้าไปในแหวน และจากนั้นก็เดินออกจากประตูโรงเรียนนอกประตูโรงเรียน จอดไว้ด้วย รถโตโยต้าสีดำ แลนด์ครูซเซอร์เมื่อเห็นฉินเฉาออกมา ชายกำยำในชุดสูทสีดำก็ออกมาจากรถและเดินมาหาเขา“เพื่อน มากับฉ
