ลันรู้สึกอยากฆ่าใครสักคน เขายกเท้าขึ้นเตะเฉินหยินหยางกับจางลี่ไปข้างๆ และเดินไปที่ฉินหลิง“เลขาฉิน มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยเหรอ?” ฉินเฉาฉีกยิ้มถามฉินหลิงกลอกตา “เวลาอย่างนี้ ยังจะยิ้มได้อีก ฉันล่ะยอมนายจริงๆ”จากนั้นเธอก็ยื่นซองขาวให้ฉินเฉา “นี่คือเงินเดือนสองเดือนของนายจากผู้อำนวยการซู เมื่อเราไม่รู้เลขบัญชีของนาย เราจึงทำได้แค่ให้เงินสดกับนาย”“เงินสดดีแล้ว เงินสดดีเยี่ยม ผมชอบเงินสด” ฉินเฉารีบรับเอาเงินเดือนของเขามา“โลภมาก” ฉินหลิงมองเขาด้วยท่าทางดูถูก “แล้วนายจะทำอะไรหลังจากลาออกล่ะ?”“ผมไม่รู้…” ฉินเฉาเอามือลูบจมูกอย่างช่วยไม่ได้ “ผมคิดว่า ผมคงจะไปสมัครงานในบริษัทเล็กๆ สักแห่ง เพื่อทำงานคัดลอกเอกสาร หรืออะไรแบบนั้น ดูจากสาขาที่ผมจบมา ผมก็ทำได้แต่เรื่องพวกนี้เท่านั้นแหละ”“ก็ดี นายรู้เบอร์ฉันแล้วใช่มั้ย” ฉินหลิงพูด “ฉันพอจะรู้จักคนอยู่บ้าง ถ้านายหางานไม่ได้จริงๆ ก็โทรหาฉัน ฉันจะหาทางช่วยให้”“หึหึ เมื่อเลขาฉินพูดอย่างนั้น ต่อให้ผมตาย ผมก็พอใจแล้ว” ฉินเฉาหัวเราะ แต่จิ้งจอกเฒ่าซูเซียงปิงปิดทางเขาจากอิทธิพลของตระกูลซู และฉินหลิงก็เป็นหนึ่งในคนของตระกูลซูถ้าฉันให้เธอช่วยฉัน ตาเฒ่าซูเซียงปิงนั่น จะต้องเอาเรื่องนี้มาพูดอย่างแน่นอน เพราะอย่างนั้นฉันจะไม่ให้โอกาสเขา!“ยังปากหวานอีก” ฉินหลิงเหมือนจะเสียใจ เธอตบไหล่ฉินเฉาเบาๆ “ในอนาคต ไว้เจอกัน”“แล้วกอดล่ะ…” ฉินเฉาพูด พร้อมกับอ้าแขนออกตอนแรก เขาแค
