นของเขา “ไม่ใช่ว่าเธอรู้สึกสบายกว่าเมื่อกินที่นี่เหรอ? มันช่วยให้เราไม่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับหลี่เฉียงคนนั้นด้วย”“ดี งั้นก็เอาตามนี้!” ซ่างกวนหยานก็คิดว่าน่าสนใจมาก ที่จะทิ้งเจ้านายใหญ่ของห้างไว้ที่นั่นทั้งสองคนตกลง หลิวจางก็ไม่ต่อต้าน ทั้งสามคนก็รวมตัวกันรอบๆโต๊ะบุฟเฟ่ต์ คุยกันไป กินกันไป“ฉินเฉา นายกินให้มันมีมารยาทกว่านี้ไม่ได้เหรอ!” สองสาวงามที่เริ่มจะอิ่มแล้ว แต่พวกเธอตะลึงกับมารยาทบนโต๊ะของฉินเฉา พวกเธอเคยเห็นคนกินมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นคนแบบนี้พวกเธอเห็นฉินเฉาส่งอาหารผ่านส้อมเข้าไปในปากอย่างรวดเร็วพวกเธอสามารถเห็นอาหารบนโต๊ะลดลงอย่างช้าๆ ด้วยสองตาเปล่าของพวกเธอกระเพาะของฉินเฉาราวกับไร้ก้น เขาไม่เคยหยุดกิน ไม่เคยหยุดเคี้ยว“พระเจ้า ฉินเฉา นายไม่เคยกินข้าวหรือไง?” เมื่อมองเขากินข้าวซ่างกวนหยานก็รู้สึกอิ่มแล้ว “ได้โปรดท่าทางนายก็ดูดีนะ แต่นายช่วยกินแบบคนปกติกินจะได้มั้ย…?”“ไม่เห็นจะเป็นไรนี่” ฉินเฉาอีกไม่นานก็จะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานดังนั้น เขาจึงต้องการพลังงานอย่างมาก การที่เขาได้มากินบุฟเฟ่ต์ ถือว่าเป็นโอกาสที่ใจเขาต้องการพอดี โดยเฉพาะเมื่อนี่เป็นถิ่นของหลี่เฉียงเขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ“มันมีอาหารตั้งเยอะ ถ้าฉันไม่กิน มันจะไม่เป็นการเสียเปล่าเหรอ?กินทิ้งกินขว้างถือว่าเป็นบาป อามิตตาพุธ”ฉินเฉาพูด และเริ่มกวาดอาหารที่อยู่บนโต๊ะเข้าปากราวกับพายุซ่างกวนหยาน และหลิวจางกินกันไม่เยอะ อาห
