ารบนจานของพวกเธอก็ถือว่าพอแล้วสำหรับกระเพาะของพวกเธอดังนั้น หลังจากกินเสร็จ พวกเธอก็มองฉินเฉากินอาหารของเขาไปพวกเธออยากจะเห็น ว่าฉินเฉาจะกินอาหารได้เยอะแค่ไหน“พวกคุณอยู่นี่เอง”หลังจากที่รออยู่ครึ่งวัน หลี่เฉียงในที่สุดก็ทนไม่ไหว เมื่อเห็นฉินเฉาที่อยู่ใกล้ๆ ฝังตัวเองอยู่กับกองอาหาร ตาของเขาก็ฉายประกายความรังเกียจออกมา“เพื่อนพวกคุณนี่ หึหึ กินจุเหมือนกันนะ”“อะไร นายจะไม่ให้ฉันกินต่อเหรอ?” ฉินเฉามองขึ้นมา และถามขณะที่ปากยังกินอยู่“เพื่อน การกินเป็นเรื่องดี ถ้านายรู้จักกินแต่พอดี อย่าปล่อยให้บุฟเฟ่ต์ตามใจกระเพาะตัวเอง” หลี่เฉียงแสยะยิ้ม “ระวังท้องของนายด้วยมันจะแย่มากกว่าดีนะ”“โอ้ วางใจได้ บอสหลี่ กระเพาะของฉันไม่เป็นไร” ฉินเฉาลูบกระเพาะ และพูด “สำหรับฉัน การกินถือว่าเป็นพร สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องไม่ปล่อยให้อาหารเสียเปล่า”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ทำลายล้างอาหารต่อไป และพูดเหมือนกับพูดกับตัวเอง “บางคนใช้เงินที่หามาได้อย่างยากลำบากเพื่อกินอาหารธรรมดา แต่พวกเขาก็เป็นประโยชน์กับสังคม และคนอื่นๆ ในขณะที่บางคนใช้เงินของคนอื่น เพื่อกินอาหารแปลกใหม่ แต่ก็ไม่รู้สึกผิดอะไรเฮ้อ….”“นายหมายความว่ายังไง?” หลี่เฉียงขมวดคิ้วมุ่น คำพูดของฉินเฉาเหมือนจะพุ่งเป้ามาที่พ่อของเขา“โอ้? ฉันพูดถึงข้าราชการทุจริตบางคน” ฉินเฉาโบกมือ และพูดอย่างประหลาดใจ “อะไรกัน หรือว่าบอสหลี่รู้จักคนแบบนั้นด้วย?”“ไม่ ฉันไม่รู้จัก!” ห
