ลี่เฉียงรีบพูด เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าพ่อของเขาเป็นข้าราชการทุจริตตัวเป้ง“ใช่ นี่ก็เหมือนกับอึสุนัข คนหนุ่มที่มีอนาคตไกลอย่างบอสหลี่จะไปรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ยังไง จริงมั้ย!” ฉินเฉาแสร้งเป็นไม่รู้อะไร และพูดต่อ “ดูตัวบอสหลี่เองสิ ทั้งที่ยังหนุ่ม ก็มีทรัพย์สมบัติขนาดนี้แล้ว สุดยอดจริงๆ ฉัน ฉินเฉา ยอมรับผู้คนที่กินอาหารจากเงินที่หามาด้วยหยาดเหงื่อของตัวเองจริงๆ”“ฮึ่ม!” หน้าของหลี่เฉียงเย็นชาอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าจะไม่ตั้งใจ แต่คำพูดทุกคำของฉินเฉาจี้ใจดำหลี่เฉียงเต็มๆ“คนหนุ่มพูดอะไรระวังหน่อย พวกเขาต้องรู้จักระวังปากตัวเองด้วย”“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ บอสหลี่” ฉินเฉาตบกระเพาะตัวเองเบาๆ และพูด “แม้ว่าฉันจะเป็นแค่ยาม ฉันก็กินอิ่ม และนอนหลับ โดยไม่ต้องฝันร้าย แล้วบอสหลี่ล่ะ เมื่อตอนนอน ฝันร้ายบ้างมั้ย?”“ไม่ใช่เรื่องของนาย” หลี่เฉียงเสียการควบคุมตัวเอง “กินอาหารของนายไปซะ”พร้อมกันนั้น หลี่เฉียงก็หมดความสนใจที่จะคุยกับสองสาว ด้วยใบหน้าเย็นชา เขาหันกลับ และเดินจากไปได้ยินบทสนทนาของพวกเขา สองสาวก็เผยรอยยิ้ม มันเหมือนกับว่าฉินเฉาและหลี่เฉียงเพิ่งจะเสร็จ ‘งานเฉลิมฉลอง’ มา“เขาเป็นใครกัน? ทำไมนายดูเหมือนจะเกลียดเขา?”“เขาเป็นลูกชายคนโตของผู้บัญชาการตำรวจหลี่ฟู่หมิ่น” ฉินเฉาเยาะเย้ย “ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เขาคงฆ่านักศึกษาสาวบริสุทธิ์ไปแล้ว วันหนึ่ง เขาต้องชดใช้กับการกระทำของเขา”
